กลับขึ้นรถ
เสิ่นฉิงมองเยี่ยนเป่ยแล้วพูดขึ้นว่า "เมื่อกี้ขอบคุณที่ช่วยฉัน!"
เยี่ยนเป่ยยิ้ม "ไม่เป็นไร! แต่คนในครอบครัวเธออยากให้เธอแต่งงานเร็วขนาดนั้นจะทำยังไง? ที่สำคัญฉันไม่ใช่ฉินเฟิงสักหน่อย!"
เสิ่นฉิงทำปากจู๋ "ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไง? ไม่รู้จะบอกพวกเขายังไงดี หนักใจจริงๆ...หรือว่า..."
เสิ่นฉิงกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เสียงโทรศัพท์ของเยี่ยนเป่ยก็ดังขึ้น
เขารับสายแล้วพูดเสียงเบา "ฮัลโหล"
"คุณชายเยี่ยน คุณอยู่ที่ไหนกันแน่?"
"มีอะไรหรือ?"
"ผมบอกท่านประธานแล้วว่าคุณมีแฟนแล้ว แต่ท่านประธานไม่เพียงไม่คิดจะยกเลิกการให้คุณแต่งงานกับหลิวซินซิน ยังให้ผมตามหาคุณแล้วพาคุณกลับมา ให้คุณเลิกกับแฟนด้วย"
"ฉันรู้แล้ว!"
เยี่ยนเป่ยกดวางสายทันที
"ดึกขนาดนี้? ใครโทรหา?" เสิ่นฉิงถาม
"เพื่อนฉันคนหนึ่ง ถามอะไรหน่อย"
"โอเค! ไม่นึกเลยว่าเธอจะมีเพื่อนด้วย" เสิ่นฉิงพูด
เยี่ยนเป่ยกระตุกมุมปาก "ทำไมฉันจะมีเพื่อนไม่ได้ ฉันจนแล้วฉันไม่ควรมีเพื่อนหรอ?"
"ไม่ใช่นะ ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น!"
"อ้อ เมื่อกี้เธอจะพูดว่า 'หรือว่า...' อะไร?"
เสิ่นฉิงหันมามองเยี่ยนเป่ย "หรือว่าเราสองคนไปจดทะเบียนสมรสกันเลยดีไหม! ฉันรู้ว่าเธอก็ไม่มีความรู้สึกอะไรกับฉัน เราถือว่าแต่งงานกันตามสัญญา พอหาจังหวะเหมาะๆ เราค่อยหย่ากัน! ไม่แบบนั้นพ่อแม่ฉันก็คอยเร่งให้ฉันแต่งงานตลอด ฉันทนไม่ไหวจริงๆ"