กัวฮุ่ยซิ่วถอนหายใจ “นั่นสิ เธอว่าไหม ลุงน้อยของเธอหน้าตาดี ทั้งยังเก่งกาจ ปกติก็วางตัวเข้าสังคมได้ดีไม่มีที่ติ ใครจะคิดว่าเรื่องแต่งงานจะยืดเยื้อมาจนอายุยี่สิบแปดแล้ว ดูท่าแล้ว ต่อให้เลยสามสิบไปก็คงยังไม่มีใจคิดเรื่องนี้ ป้าใหญ่ของเธอร้อนใจแทบแย่”
เมิ่งจี้เสวี่ยค่อย ๆ หยั่งเชิง “เป็นเพราะคนอื่นมองเขาไม่ขึ้น หรือเขามองคนอื่นไม่ขึ้น หรือมีอะไรไม่ลงตัวถึงได้ไม่สำเร็จสักที”
กัวฮุ่ยซิ่วกล่าว “จะเป็นเพราะอีกฝ่ายมองเขาไม่ขึ้นได้ยังไงล่ะ อย่างคนที่แนะนำให้ก่อนหน้านี้ ฉันจำได้เหมือนจะทำงานอยู่โรงละครเวที หน้าตาสวย รูปร่างดี พอได้ฟังเงื่อนไขของลุงน้อยเธอแล้วก็ไม่รังเกียจที่เขาอายุมาก ทั้งยังค่อนข้างกระตือรือร้น ป้าใหญ่ของเธอเลยช่วยจัดการให้ แล้วรู้ไหมว่าลุงน้อยเธอนัดพบกันที่ไหน”
ฟังจากน้ำเสียงแล้ว ที่นัดพบคงไม่ใช่สถานที่ธรรมดาแน่
เมิ่งจี้เสวี่ยลองคิดตามเหตุผลของตัวเอง “หรือว่าจะเป็นเขตทหาร”
กัวฮุ่ยซิ่วหันมามองอย่างประหลาดใจ “เธอเดาถูกจริง ๆ อยู่ในห้องประชุมเล็กของเขตทหารนั่นแหละ เธอว่าอย่างนี้มันเป็นสถานที่พบเนื้อคู่ได้ด้วยหรือ ตอนนั้นป้าใหญ่ของเธอพาฝ่ายหญิงไปด้วย ฝ่ายหญิงก็ถือว่าพูดจาดี คิดว่าลุงน้อยของเธอยุ่ง เลยยอมอะลุ้มอล่วย แต่พอไปถึงที่นั่น คนทั่วไปก็ต้องรู้สึกอึดอัดอยู่แล้ว”