สายลมหนาวพัดหวีดหวิว
ชายหนุ่มในเครื่องแบบทหารเดินเข้ามาในบ้าน ไออุ่นพลันปะทะเข้ามา
แม่บ้านรีบก้าวเข้ามาหา
เห็นเพียงว่าชายหนุ่มมีโครงหน้าหล่อเหลาโดดเด่น ดวงตาดำขลับลึกล้ำยากหยั่งถึง ทั้งตัวดูสงบนิ่งเก็บงำรัศมี ทว่ากลับมีบุคลิกไม่ธรรมดา
นี่ไม่ใช่โจวหานจาง บุตรชายคนเล็กของตระกูลโจวหรอกหรือ!
แม่เจ้าแต้มมองเขาด้วยแววประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้น
“เซี่ยวจิ่ว ทำไมจู่ ๆ ถึงกลับมาล่ะ นายท่านยังไม่ได้บอกฉันเลย”
โจวหานจางเป็นบุตรคนที่เก้าของบ้าน แม่เจ้าแต้มเป็นคนเก่าแก่ของตระกูล คอยดูแลรับใช้นายท่านผู้เฒ่ามาโดยตลอด สำหรับโจวหานจางแล้ว นางจึงนับเป็นผู้ใหญ่ครึ่งหนึ่ง
แม่เจ้าแต้มรับเสื้อคลุมตัวนอกไป โจวหานจางมองเข้าไปด้านในแวบหนึ่ง ก่อนถามเสียงเรียบว่า “ข้างในดูครึกครื้นดีนะ”
แม่เจ้าแต้มยิ้มพลางตอบว่า “จี้เสวี่ยมาน่ะ ตอนเด็ก ๆ คุณก็เคยเจอเธอ”
พูดถึงตรงนี้ นางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อว่า “ก็เพราะตระกูลเมิ่งเจอเรื่องบางอย่าง นายท่านผู้เฒ่าจึงอยากช่วยเหลือ ทั้งสองตระกูลเลยตกลงเกี่ยวดองกัน ตอนนี้จี้เสวี่ยมาที่บ้าน ก็เพื่อเลือกสามี ฉันบอกเลยว่าจี้เสวี่ยเป็นผู้หญิงที่ดีมาก ใครได้แต่งกับเธอก็นับว่าโชคดีสุด ๆ”
ฟังออกว่าแม่เจ้าแต้มชอบเมิ่งจี้เสวี่ยมาก
โจวหานจางมีสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง เพียงส่งเสียงอืมเบา ๆ
เห็นแม่เจ้าแต้มกำลังจะเข้าไปบอกคนข้างใน โจวหานจางกลับห้ามไว้
“ผมกลับมาเอาของ พอเอาเสร็จแล้วก็จะไป”