ก่อนออกเดินทาง
เมิ่งชิงซงไม่วางใจเลยสักนิด วุ่นวายอยู่ในบ้านไม่หยุด เดี๋ยวก็เตรียมเสื้อผ้าให้เมิ่งจี้เสวี่ย เดี๋ยวก็เตรียมอาหารที่เก็บได้นาน รวมถึงยาและของจำเป็นอื่น ๆ
เขาจัดของให้เมิ่งจี้เสวี่ยไปพลาง พึมพำไปพลาง “พ่อเคยได้ยินเรื่องที่นั่นมา เป็นพื้นที่หุบเขาแถบเทือกเขาไทหาง มีภูมิประเทศแบบคาสต์ ภูเขาสวยงาม หน้าหนาวน้ำแข็งปกคลุม ทิวทัศน์ไม่เหมือนที่ไหน แม้จะไม่ใช่สถานที่อันตรายถึงชีวิต แต่ก็ต้องระวังตัว เสื้อโค้ตของลูกไม่มีตัวไหนใส่ได้เลย พ่อเลยไปซื้อเสื้อโค้ตทหารกับเสื้อบุนวมตัวใหญ่ให้ลูก”
เมิ่งจี้เสวี่ยมองท่าทางของเมิ่งชิงซง แววตาและใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม รู้สึกว่าการได้รับความรักจากใครสักคนนั้นช่างดีเหลือเกิน แม้เมิ่งชิงซงจะพูดเรื่องพวกนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เมิ่งจี้เสวี่ยกลับฟังเท่าไรก็ไม่เบื่อ