“อะไรนะ? กบฏแอบอ้างเป็นองค์ชายหรือ?”
“ซี๊ด—คุณชายรองลั่วเป็นผู้แอบอ้างเป็นองค์ชายจริงหรือ?”
“แม้แต่องค์ชายยังกล้าแอบอ้าง ช่างบังอาจเสียจริง!”
……
ทุกคนพากันกระซิบกระซาบ
ฉีซิงเยว่กระโดดลงจากหลังม้า แล้วเดินมาหยุดตรงหน้าหรงกั๋วกง
นางชูป้ายทองพระราชทานขึ้นสูง พลางกล่าวกับหรงกั๋วกงว่า “เห็นป้ายทองก็เสมือนได้เข้าเฝ้าฝ่าบาท เหตุใดหรงกั๋วกงจึงไม่คุกเข่า?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หรงกั๋วกงก็คุกเข่าลงกับพื้นทันที
“กระหม่อมขอถวายบังคมฝ่าบาท ขอฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นปี หมื่นหมื่นปี!”
เสียงกล่าวถ้อยคำเดียวกันดังตามมาจากด้านหลัง
ฉีซิงเยว่เก็บป้ายทอง ดวงตาเย็นเยียบกวาดมองไปรอบด้าน
ท้ายที่สุดสายตาก็หยุดอยู่ที่เงาร่างหลายคนซึ่งยืนอยู่ด้านหลังฝูงชน
นางเดินเข้าไปหาในทันที “จวิ้นจู่ เหตุใดพวกท่านจึงอยู่ที่นี่?”
จิ่วจิ่วหัวเราะคิกคัก พลางขยิบตาให้ฉีซิงเยว่ “มาดูละครน่ะ! ครึกครื้นเสียจริง!”
มุมปากฉีซิงเยว่ยกขึ้นเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดูจิ่วจิ่ว “เช่นนั้นจวิ้นจู่ก็ดูให้ดีเถิด ละครฉากนี้ยังไม่จบหรอก”
“ได้เลย ท่านแม่ทัพฉีไปจัดการธุระเถิด พวกเราจะเล่นกันเอง” จิ่วจิ่วขยิบตาให้ฉีซิงเยว่ ท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก
ฉีซิงเยว่ยิ้มพลางพยักหน้า ส่งเสียงรับคำหนึ่งที ก่อนหมุนตัวกลับไป
“ผู้ใดบังอาจแอบอ้างเป็นองค์ชาย?”
บรรยากาศรอบกายฉีซิงเยว่พลันเปลี่ยนไป นางกลายเป็นอสูรสาวผู้ปลิดชีพอย่างเด็ดขาดในสนามรบ ผู้ใดได้ยินชื่อก็หวาดผวา
แรงกดดันนั้นทำให้คนตระกูลลั่วเหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก
“ไม่ยอมพูดใช่หรือไม่? ทหาร พาคุณหนูใหญ่หยุนไปสอบปากคำ แล้วปรนนิบัตินางให้ดี” ฉีซิงเยว่เริ่มลงมือกับอวิ๋นเหวินเจียเป็นคนแรก