จิ่วจิ่วเลิกม่านรถม้า คว้าข้อเท้าองค์ชายสี่แล้วเหวี่ยงอีกฝ่ายลงจากรถ
องค์ชายสี่ปรากฏกายต่อหน้าจักรพรรดิจิ้นยวนตี้และขุนนางชั้นผู้ใหญ่หลายคนในราชสำนัก ทั้งร่างเปลือยเปล่า ถูกมัดแน่นจนขยับไม่ได้ และส่งกลิ่นเหม็นคลุ้งไปด้วยกลิ่นมูลม้า
“เสด็จปู่ ข้าอุตส่าห์ลำบากแทบแย่กว่าจะช่วยท่านอาสี่ออกมาจากคอกม้าได้ ตอนนั้นเขากอดขาม้าไว้แล้วจะเอามือล้วงก้นม้า เกือบถูกม้าดีดจนตกมาตาย...”
จิ่วจิ่วเล่าเหตุการณ์ในตอนนั้นอย่างละเอียด โดยเฉพาะเรื่องที่องค์ชายสี่ล้วงก้นม้า ทั้งยังโวยวายว่าจะกินมูลม้า
จักรพรรดิจิ้นยวนตี้กับขุนนางชั้นผู้ใหญ่หลายคนฟังจนหน้าซีด ต่างยกมือปิดปาก กลั้นอาเจียนสุดกำลัง
“พอแล้ว หย่งอาน” จักรพรรดิจิ้นยวนตี้ตัดบทจิ่วจิ่วที่กำลังเล่ารายละเอียด
จิ่วจิ่วล้วงถุงหยิบยันต์คุ้มภัยชิ้นหนึ่งยื่นให้จักรพรรดิจิ้นยวนตี้ “เสด็จปู่ นี่คือยันต์คุ้มภัยที่ข้าไปขอมาให้ท่านโดยเฉพาะ ท่านต้องพกติดตัวไว้นะ”
“ส่วนท่านอาสี่ เสด็จปู่หาหมอมาตรวจดูอาการให้ดีเถิด! ข้ารู้สึกว่าเขาคล้ายจะไม่ค่อยฉลาดนัก ดูทึ่ม ๆ อย่างไรไม่รู้”
จักรพรรดิจิ้นยวนตี้มององค์ชายสี่ที่ดูราวกับหมูตัวใหญ่ สีหน้าซับซ้อนจนยากจะบรรยาย
แววตาที่ขุนนางชั้นผู้ใหญ่หลายคนมององค์ชายสี่ก็เต็มไปด้วยความผิดหวัง
อดลอบโล่งใจในใจมิได้ว่า โชคดีที่ผู้ก่อเรื่องอื้อฉาวเช่นนี้คือองค์ชายสี่ มิใช่ไท่จื่อ
เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ขุนนางชั้นผู้ใหญ่หลายคนก็รู้สึกว่าไท่จื่อมิใช่ไร้ข้อดีเสียทีเดียว
อย่างน้อยไท่จื่อก็ไม่ก่อเรื่องอื้อฉาวเช่นนี้
“น้ำใจของหย่งอาน เสด็จปู่รับไว้แล้ว เจ้ากลับตำหนักบูรพาไปพักผ่อนก่อนเถิด เราจำได้ว่าในคลังหลวงยังมีผ้าเซียงอวิ๋นอยู่หลายพับ อีกสักครู่จะให้คนส่งไปให้เจ้าเอาไว้กรุหน้าต่าง” จักรพรรดิจิ้นยวนตี้ถือยันต์คุ้มภัยที่จิ่วจิ่วมอบให้ พลางรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก