การมาของฝูเป่า สำหรับผู้ประสบภัยนอกเมืองแล้ว ราวกับเทพธิดาเสด็จลงมาจากสวรรค์
“ขอบคุณท่านผู้มีพระคุณ ท่านช่างเป็นพระโพธิสัตว์ที่ยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ!”
“ท่านผู้มีพระคุณช่วยชีวิตคนทั้งครอบครัวของข้าไว้ ข้าขอคำนับท่าน!”
……
เหล่าผู้ประสบภัยนอกเมืองต่างพากันคุกเข่าลง โขกศีรษะขอบคุณฝูเป่า
ฝูเป่ายังไม่ทันเอ่ยปาก ชาวบ้านที่ติดตามมาด้วยก็กล่าวขึ้นว่า “คุณหนูเจ็ดตระกูลลั่วเป็นดาวนำโชคของมหาอาณาจักรฉี ไม่เหมือนดาวอัปมงคลผู้นั้นเสียหน่อย”
“นั่นสิ ชีวิตของพวกเจ้าล้วนเป็นคุณหนูเจ็ดตระกูลลั่วที่ช่วยเอาไว้ ส่วนดาวอัปมงคลที่ทำให้พวกเจ้าตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ไม่รู้หลบอยู่ที่ใด กินดีอยู่ดีเสวยสุขไปแล้ว”
“พอคิดว่าดาวอัปมงคลผู้นั้นกำลังเสวยสุขอยู่บนกองเงินกองทอง ขณะที่ชาวบ้านเหล่านี้ต้องทนทุกข์ลำบาก ข้าก็แทบอยากเผาดาวอัปมงคลผู้นั้นให้ตาย”
……
เดิมทีคำพูดเหล่านั้นมีไว้ปลอบโยนผู้ประสบภัย ทว่าไม่รู้เหตุใดจึงกลายเป็นการกล่าวโทษดาวอัปมงคลไปเสียได้
ผู้คนที่โกรธแค้นต่างทยอยเข้าร่วมวงมากขึ้นเรื่อย ๆ
ได้ยินผู้ประสบภัยเหล่านั้นถามชาวเมืองหลวงว่า “ดาวอัปมงคลคือผู้ใด?”
“จะเป็นใครได้อีกเล่า ก็จวิ้นจู่หย่งอานผู้อยู่ตำหนักบูรพานั่นอย่างไร!” มีคนโพล่งตอบ
พลันมีคนกระซิบเตือนผู้นั้นว่า “เจ้าไม่กลัวตายหรือ? อย่าเอ่ยนามนางตรง ๆ ระวังศีรษะจะหลุดจากบ่า”
คนผู้นั้นแค่นเสียงหนัก ๆ แต่ท้ายที่สุดก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ
เวลานี้ชาวบ้านอีกคนเอ่ยขึ้นว่า “ดาวอัปมงคลผู้นั้นมีแต่จะนำพาภัยพิบัติมาสู่มหาอาณาจักรฉี พวกเจ้าตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ก็เพราะดาวอัปมงคลนั่นเป็นต้นเหตุ มิใช่ทุกคนจะใจดีเหมือนคุณหนูเจ็ดตระกูลลั่ว”
“พอคิดว่าดาวอัปมงคลผู้นั้นยังรังแกคุณหนูฝูเป่าของพวกเรา ข้าก็แทบอยากจุดไฟเผานางให้ตายเสียเดี๋ยวนี้”