ความจริงเบื้องหลังการล่มสลายของเมืองจิ้น?
ติงซานขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกว่าเซียวจิ่วเยวียนเห็นเขาเป็นคนโง่
ไม่มีผู้ใดรู้ดีไปกว่าเขา ว่าเหตุใดเมืองจิ้นจึงถูกทำลาย
เพราะเมืองจิ้นก็คือเมืองที่เขาสังหารผู้คนด้วยมือตนเอง
ราวกับมองทะลุความคิดในใจเขา เซียวจิ่วเยวียนสบดวงตาของติงซาน แล้วเอ่ยทีละคำว่า “หากข้าบอกเจ้า ว่าการล่มสลายของเมืองจิ้นมีเงื่อนงำอื่นซ่อนอยู่ มิได้เป็นอย่างที่เจ้าคิดเล่า?”
“หมายความว่าอย่างไร?” แววตาของติงซานพลันคมกริบ
ยามมองเซียวจิ่วเยวียน แววตาของเขาคมราวกับคมมีด
เซียวจิ่วเยวียนมิได้หลบเลี่ยง ดวงตาดำสนิทสบประสานกับเขา “ก็เป็นอย่างที่เจ้าคิดนั่นละ”
“การล่มสลายของเมืองจิ้นมีเงื่อนงำอื่นซ่อนอยู่”
ติงซานจ้องเซียวจิ่วเยวียนอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนเอ่ยปาก “ข้าจะเชื่อเจ้าได้อย่างไร?”
เซียวจิ่วเยวียนกล่าว “เจ้าเลือกไม่เชื่อข้าก็ได้ แต่เช่นเดียวกัน ชาตินี้เจ้าก็จะไม่มีวันรู้ความจริงเบื้องหลังการล่มสลายของเมืองจิ้น”
สิ้นคำ กระบี่ของติงซานก็ชักออกจากฝักอย่างรวดเร็ว
เขาจ่อปลายกระบี่ไปยังใบหน้าของเซียวจิ่วเยวียน ห่างจากหว่างคิ้วไม่ถึงสามนิ้ว
ขอเพียงติงซานยื่นมือไปข้างหน้าอีกนิด
แม้เทพเซียนจะลงมาจากสวรรค์ ก็ช่วยเซียวจิ่วเยวียนไว้ไม่ได้
“พูด หรือไม่ก็สิ้นชีวิต”
น้ำเสียงของติงซานเย็นเยียบถึงกระดูก แววตาที่มองเซียวจิ่วเยวียนประหนึ่งกำลังมองศพ
เซียวจิ่วเยวียนหาได้หวาดกลัวไม่
เขาไม่โต้กลับ และไม่หลบหลีก
เพียงปล่อยให้กระบี่ในมือของติงซานจ่ออยู่ตรงหน้า ดวงตาทั้งคู่เย็นชาขณะมองอีกฝ่าย “ฆ่าข้าเสีย แล้วเจ้าจะไม่มีวันรู้ความจริงเบื้องหลังการล่มสลายของเมืองจิ้น”