“ปล่อยพยัคฆ์ทำร้ายผู้คน เป็นภัยต่อราษฎร ต่อให้เจ้าเป็นจวิ้นจู่แห่งราชวงศ์ ก็ไม่อาจหลีกหนีกฎหมายแห่งมหาอาณาจักรฉีได้”
อวิ๋นจั๋วจวินทำท่าทางเที่ยงธรรมอย่างยิ่ง ก่อนตวาดใส่จิ่วจิ่วเสียงดัง
จากนั้นนางก็เปลี่ยนสีหน้าเร็วเสียยิ่งกว่าพลิกตำรา หันไปกล่าวกับชาวบ้านรอบข้างว่า “ทุกคนอย่ากลัวไปเลย นางเป็นจวิ้นจู่แห่งราชวงศ์แล้วอย่างไร? การพรากชีวิตผู้คนตามอำเภอใจเป็นความผิดใหญ่หลวง สมควรลงโทษตามความผิด”
จิ่วจิ่วเลิกคิ้วมองอวิ๋นจั๋วจวินที่จงใจหาเรื่อง “สมองเจ้าถูกลาเตะมาหรือ? หากว่างนักก็ผายลมไล่จับเล่นไป อย่ามาคลุ้มคลั่งต่อหน้าข้า”
กล่าวจบ นางยังเหลือบมองอวิ๋นจั๋วจวินด้วยสายตารังเกียจ
ราวกับอีกฝ่ายเป็นคนเสียสติหรือคนปัญญาอ่อน
“เจ้ารังแกกันเกินไปแล้ว!”
อวิ๋นจั๋วจวินโกรธจนใบหน้าเขียวคล้ำเพราะสายตาของจิ่วจิ่ว
นางกลอกตา ก่อนมองไปยังพยัคฆ์ขาวใต้ร่างจิ่วจิ่ว แววอาฆาตวาบผ่านดวงตา
อวิ๋นจั๋วจวินฉวยคันธนูจากมือองครักษ์ข้างกาย เล็งไปที่ดวงตาของพยัคฆ์ขาว ง้างธนูแล้วยิงศรคมออกไป
“คนโง่”
จิ่วจิ่วนั่งอยู่บนหลังพยัคฆ์ขาวอย่างมั่นคง ทั้งคนทั้งพยัคฆ์ไม่ขยับแม้แต่น้อย
พวกนางเพียงยืดแผ่นหลังตรง มองศรคมพุ่งเข้ามา
“รนหาที่ตาย!” มุมปากอวิ๋นจั๋วจวินยกขึ้น นางกำลังจะเยาะเย้ยอีกฝ่ายสักสองสามคำ
วินาทีต่อมา รอยยิ้มบนใบหน้ากลับแข็งค้าง
เห็นเพียงร่างปราดเปรียวพุ่งทะยานขึ้น คว้าศรที่ยิงใส่พยัคฆ์ขาวไว้ด้วยมือเปล่า
เสียง “เคร้ง” ดังขึ้น ศรดอกนั้นถูกโยนลงพื้น เกิดเสียงกระทบใสกังวาน
เสียงศรร่วงกระทบพื้นประหนึ่งฝ่ามือตบฉาดลงบนใบหน้าอวิ๋นจั๋วจวินอย่างแรง