ในยามนี้ ในที่สุดรองหัวหน้าองครักษ์หลี่ก็สำนึกได้ว่าตนทำเรื่องผิดพลาดเพียงใด
ก่อนหน้านี้เขาเคยสงสัยเช่นกัน เหตุใดในอุทยานหลวงจึงมีคนกล้าบ้าบิ่นถึงขั้นวางแผนทำร้ายพระสนมในวังหลังอย่างเปิดเผย
ทั้งหมดเป็นความผิดของขันทีชั่วผู้นั้น ที่ไม่ยอมบอกฐานะที่แท้จริงของเด็กหญิงตัวน้อยให้เขารู้
หากเขารู้ตั้งแต่แรกว่าเด็กน้อยผู้นั้นคือจวิ้นจู่หย่งอาน ผู้กำลังเป็นที่กล่าวขวัญอย่างยิ่งในช่วงนี้ ต่อให้ตีเขาจนตายก็ไม่มีวันจับนางส่งเข้าคุกหลวง
เขายิ่งไม่คาดคิดว่าจวิ้นจู่หย่งอานซึ่งยังเยาว์วัย จะมีจิตใจชั่วร้ายถึงเพียงนี้
ทั้งที่นางมีโอกาสมากมายที่จะบอกฐานะของตนแก่เขา แต่นางกลับไม่ทำ
ทั้งยังจงใจยั่วโทสะเขา ให้เขาจับนางส่งเข้าคุกหลวง
“เร็วเข้า รีบไป...”
รองหัวหน้าองครักษ์หลี่ยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเสียงเย็นเยียบเสียงหนึ่งขัดขึ้น
“เจ้าจะไปที่ใด?”
สิ้นเสียง เงาร่างบนรถเข็นก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้ารองหัวหน้าองครักษ์หลี่
เมื่อเห็นเซียวจิ่วเยวียนนั่งอยู่บนรถเข็น สีหน้าของรองหัวหน้าองครักษ์หลี่ก็เปลี่ยนไปทันที
เขาคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นอย่างเร่งร้อน แล้วกล่าวคารวะ “กระหม่อมคารวะไท่จื่อพ่ะย่ะค่ะ”
“เราถามเจ้า เจ้าจะไปที่ใด?”
นัยน์ตาลึกล้ำของเซียวจิ่วเยวียนจับจ้องรองหัวหน้าองครักษ์หลี่อย่างเย็นชา
รองหัวหน้าองครักษ์หลี่ถูกสายตาของเขามองจนเหงื่อเย็นผุดทั่วกาย
เขาอ้ำอึ้งอยู่นาน ก็ยังพูดไม่เป็นประโยค
ทันใดนั้น แรงกดดันสายหนึ่งพลันแผ่ออกจากร่างเซียวจิ่วเยวียน
รองหัวหน้าองครักษ์หลี่ซึ่งคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่บนพื้นอยู่แล้ว พลันรู้สึกราวกับมีภูเขาลูกใหญ่ทับอยู่บนหลัง กดจนเอวแทบตั้งตรงไม่ได้