จิ่วจิ่วจูงมือเฉินอวิ๋นฝานเดินเข้าไปในร้านเจินเป่าจ้าย ก่อนโบกมือเล็ก ๆ สั่งให้เถ้าแก่หยิบของที่ดีที่สุดออกมา
ท่าทางองอาจราวกับคุณชายเสเพลผู้ยอมทุ่มเงินมหาศาลเพื่อหญิงงาม
“หนุ่มน้อยเซียน เจ้าอยากได้สิ่งใดก็เลือกตามใจ วันนี้ราชันผู้นี้เป็นเจ้ามือเอง!”
จิ่วจิ่วนั่งอยู่บนตักเฉินอวิ๋นฝาน ตบอกเล็ก ๆ พลางกล่าว
ภายในห้องส่วนตัว สีหน้าของเซียวจิ่วเยวียนไม่สู้ดีตั้งแต่ได้ยินเสียงคุ้นเคยนั้น
ดวงตาหรี่ลง เพลิงโทสะพลุ่งพล่านอยู่ในแววตา
จุยอิ่งลอบหลั่งเหงื่อเย็นแทนจวิ้นจู่น้อย
จิ่วจิ่วที่ยังไม่รู้ว่าภัยกำลังจะมาเยือน กำลังถือหยกประดับทาบตัวเฉินอวิ๋นฝานเพื่อดูว่าเหมาะหรือไม่
เฉินอวิ๋นฝานทั้งจนใจทั้งขบขัน จึงห้ามปรามว่า “น้ำใจของจวิ้นจู่น้อย ข้าน้อยซาบซึ้งแล้ว แต่ของขวัญนี้ไม่จำเป็นจริง ๆ เมื่อเทียบกับเรื่องที่จวิ้นจู่น้อยทำให้ข้าน้อย สิ่งที่ข้าน้อยทำให้ท่านนับว่าเล็กน้อยยิ่งนัก”
จิ่วจิ่วโบกมือพลางว่า “เจ้าจะเกรงใจไปไย พวกเราก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลเสียหน่อย”
“อีกอย่าง เงินที่ข้าใช้ซื้อของขวัญให้เจ้า มิใช่เงินของข้าเองเสียหน่อย ทั้งหมดเป็นเงินเก็บที่ข้าค้นเจอจากเสี่ยวเยวียนจื่อ ไม่ใช้ก็เสียเปล่า”
เพื่อให้เฉินอวิ๋นฝานเชื่อว่านางมีเงินมากพอ จิ่วจิ่วจึงล้วงตั๋วเงินปึกหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ
ภายในห้องส่วนตัว เซียวจิ่วเยวียนแทบจะโกรธจนหัวเราะออกมา
เอาเงินของเขาไปซื้อของขวัญให้บุรุษอื่นที่อยู่ข้างนอก
เซียวจิ่วจิ่ว เจ้าช่างทำให้ข้าภาคภูมิใจยิ่งนัก!
จุยอิ่งราวกับได้ยินเสียงองค์ไท่จื่อกัดฟันกรอด
เขาเอ่ยเกลี้ยกล่อมเสียงเบา “องค์ไท่จื่อโปรดระงับโทสะ จวิ้นจู่น้อยยังเยาว์วัย ในใจยังคำนึงถึงพระองค์อยู่ มิฉะนั้นออกมาเที่ยวทั้งที คงไม่พกตั๋วเงินของพระองค์มาด้วยหรอกพ่ะย่ะค่ะ”