“เจ้าทำอะไรเจ้าก้อนแป้งอ้วนแล้วใช่หรือไม่”จิ่วจิ่วจ้องฝูเป่าพลางถาม
ฝูเป่ามองจิ่วจิ่วด้วยสีหน้าฉงน “จวิ้นจู่หย่งอานไยจึงถามเช่นนี้ ข้าเพียงไม่เห็นคุณชายเฉิน จึงเอ่ยถามขึ้นมาเท่านั้น จวิ้นจู่หย่งอานไฉนจึงสงสัยว่าข้าจะทำร้ายคุณชายเฉินเล่า”
พูดถึงตอนท้าย ฝูเป่ายังแสร้งทำท่าทางเศร้าเสียใจอีกด้วย
ท่าทางเช่นนี้ของฝูเป่าอาจหลอกผู้อื่นได้ แต่หลอกจิ่วจิ่วไม่ได้
จิ่วจิ่วแค่นเสียงเย็นชา ก่อนก้าวเข้าไปใกล้แล้วเอ่ยด้วยเสียงที่มีเพียงนางกับฝูเป่าได้ยิน “หากเจ้ากล้าทำร้ายเจ้าก้อนแป้งอ้วน ข้าไม่มีทางยกโทษให้เจ้า”
ฝูเป่าจ้องตอบจิ่วจิ่วอย่างท้าทาย แล้วกล่าวด้วยเสียงที่มีเพียงพวกนางสองคนได้ยินเช่นกัน “เช่นนั้นข้าจะรอดู”
กล่าวจบ ฝูเป่าก็หมุนกายจากไป
ฝูเป่าเพิ่งจากไป เจียงเผยจวินก็ถามจิ่วจิ่วทันที “เป็นอย่างไรบ้าง เจ้าก้อนแป้งอ้วนตกอยู่ในมือนางจริงหรือ”
“ไม่น่าใช่ แต่เรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับนางแน่”จิ่วจิ่วลูบคางครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยต่อ “เสี่ยวขู่กวา เจ้าอยู่เป็นเพื่อนเสี่ยวโมกู่อยู่ที่นี่ ข้าจะออกไปเดินดูรอบ ๆ”
“เจ้าไปคนเดียว หากพบอันตรายจะทำอย่างไร”เซียวหยวนไม่เห็นด้วยอย่างไรเสียก็ไม่ยอมให้นางออกไปตามลำพัง
เจียงเผยจวินเองก็ไม่ยินยอม ทั้งยังฝืนร่างกายอ่อนแรงจะลงจากเตียงไปกับนาง
จิ่วจิ่วรีบห้ามนางไว้ “พวกเจ้าตามไปก็มีแต่จะถ่วงข้า วางใจเถิด ข้ายังมีไพ่ตายอีกมาก ไม่มีผู้ใดทำร้ายข้าได้”
เพื่อให้พวกเขาวางใจ จิ่วจิ่วจึงเล่าเรื่องที่องครักษ์ลับสวมหน้ากากก่อนหน้านี้เป็นเซียวจิ่วเยวียนปลอมตัวมา
เมื่อรู้ว่าองค์ไท่จื่อเสด็จมาด้วย เจียงเผยจวินกับเซียวหยวนจึงวางใจ ปล่อยให้จิ่วจิ่วจากไป