บุตรที่ถูกทอดทิ้งของตระกูลอูหรือ?
ใคร ๆ ก็เหยียบย่ำได้หรือ?
อูชิงใช้ชีวิตตกต่ำถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
เช่นนี้ยังมีชื่อเสียงทัดเทียมกับหนุ่มน้อยเซียนของนางอีก
จิ๊ ๆ ๆ!
“ชิงอู๋ ข้าไม่ต้องสนใจเขาได้หรือไม่?”
จิ่วจิ่วถามชิงอู๋เสียงเบาอย่างรังเกียจเล็กน้อย
ชิงอู๋ส่ายหน้าด้วยสีหน้าเสียดาย “ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาททรงกำชับเป็นพิเศษว่า คุณชายอูชิงสำคัญยิ่ง”
“สำคัญหรือ? เขาน่ะหรือ? หึ ๆ” จิ่วจิ่วกลอกตาแทบจะขึ้นไปบนฟ้า
นางมองไม่ออกเลยว่าเจ้าหนุ่มขี้ขลาดและไร้ความสามารถที่เอาแต่ร้องไห้ตรงหน้านี้สำคัญตรงไหน
จิ่วจิ่วยังอยากดิ้นรนเฮือกสุดท้าย จึงถามย้ำอีกครั้ง “ไม่ได้จริงหรือ? เช่นนั้นข้าถอย เจ้าเข้าไปแทน!”
ชิงอู๋กลั้นยิ้ม “เช่นนั้นม้าพันธุ์ดีสายเลือดเหงื่อโลหิตที่ฝ่าบาททรงรับปากประทานให้ กับไข่มุกทะเลลึกเหล่านั้น ท่านหญิงน้อยจะมอบให้ข้าทั้งหมดหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“ม้าพันธุ์ดีสายเลือดเหงื่อโลหิต? ไข่มุกทะเลลึก?” จิ่วจิ่วพลันกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา
นางจ้องชิงอู๋ตาเป็นประกาย “ถอยอะไรกัน? ราชันผู้นี้เป็นคนเลือดเย็นไร้เมตตาเช่นนั้นหรือ? เรื่องที่เสี่ยวเยวียนจื่อกำชับไว้ ข้าย่อมจัดการให้เรียบร้อย”
“กำจัดคนชั่ว ปกป้องผู้อ่อนแอ นี่คือหน้าที่ของพวกเรา!”
กล่าวจบ จิ่วจิ่วก็ถลกแขนเสื้อแล้วพุ่งไปข้างหน้า ชกคนที่ใช้วาจาหยามเหยียดอูชิงจนล้มกลิ้งไปกับพื้นทีละหมัด
“เจ้าเป็นใคร?”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร ถึงกล้าตีข้า!”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าบิดาข้าเป็นใคร? ข้าจะให้บิดาตัดหัวเจ้า!”
“โอ๊ย เจ็บจะตายอยู่แล้ว! คนมา! ตีเด็กสารเลวนี่ให้ตาย...”
……
จิ่วจิ่วยกนิ้วโป้งถูจมูก ใต้เท้ายังเหยียบหัวโตฉ่ำน้ำหัวหนึ่งอยู่