เสี่ยวอิ้น?
เซียวจิ่วเยวียนพลันนึกถึงงูเหลือมยักษ์สีเงินที่กลายเป็นเจียวตัวนั้น จึงกล่าวอย่างร้อนใจว่า “ไม่มี เสี่ยวอิ้นเป็นสหายของเจ้า ข้าจะลงมือกับมันได้อย่างไร?”
“ข้าส่งคนไปสืบข่าว ได้ยินว่าในหุบเขามีลิงวิญญาณตัวหนึ่งมีสติปัญญาไม่น้อย จึงเข้าไปค้นหาในเขา วันนี้บังเอิญพบมันและต่อสู้กัน ข้าถึงได้บาดเจ็บโดยไม่ทันระวัง”
เมื่อได้ยินเขาบอกว่าไม่ได้ทำอะไรเสี่ยวอิ้น ความเกรี้ยวกราดในดวงตาของจิ่วจิ่วจึงจางหายไปหลายส่วน
นางมองเซียวจิ่วเยวียนราวกับกำลังมองคนโง่เง่าผู้หนึ่ง “ลิงวิญญาณที่มีสติปัญญา เจ้ายังกล้าไปยั่วโมโหมันอีกหรือ? กลัวว่าชีวิตตนเองจะยืนยาวเกินไปกระมัง?”
“อยากตายก็บอกข้า ข้าจะช่วยให้สมปรารถนา เรื่องดีเช่นนี้จะปล่อยให้คนนอกลงมือได้อย่างไร?”
เซียวจิ่วเยวียนมองนางอย่างจนใจ “สังหารข้า เป็นเรื่องดีอันใดหรือ?”
จิ่วจิ่วหัวเราะเยาะ “เจ้าก็รู้ว่าสังหารเจ้าไม่ใช่เรื่องดี แล้วเหตุใดจึงเที่ยวแสวงหาความตายอยู่ทุกวัน?”
“ข้านึกว่าเจ้าจะได้รางวัลอะไรเสียอีก หากปลิดชีพตนเองได้สำเร็จ”
เซียวจิ่วเยวียนถูกนางประชดประชันจนทำได้เพียงยิ้มอย่างจนใจ
เขาอธิบายว่า “ข้าไม่ได้ตั้งใจเสี่ยงอันตราย แต่สถานการณ์บีบบังคับ พี่ชายคนโตของเสวียยินตายเพราะข้า ก่อนสิ้นใจเขาเคยฝากฝังให้ข้าช่วยดูแลครอบครัวของเขาให้ดี”
จิ่วจิ่วกอดอกพยักหน้า “อืม ๆ ๆ ข้าเข้าใจแล้ว ฝากฝังให้ดูแลคนข้างหลังนี่เอง แล้วเหตุใดเจ้าไม่พามารดาแท้ ๆ ภรรยาแท้ ๆ และน้องสาวแท้ ๆ ของเขาเข้าจวนให้หมดเสียเลยเล่า พวกเจ้าจะได้เป็นครอบครัวเดียวกัน รักใคร่กลมเกลียว ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขด้วยกัน”