ไม่ไกลจากที่นั่น ภายในโรงเตี๊ยม
จิ่วจิ่วปิดหน้าต่างตามสะดวก ก่อนหันไปกล่าวกับคนที่อยู่ด้านหลังว่า “แผนการราบรื่นดี ดำเนินขั้นต่อไปได้”
“ขอรับ” คนผู้นั้นรับคำแล้วหันหลังจากไป
จิ่วจิ่วนั่งอยู่ในห้อง จิบชาพลางคำนวณเวลา
เมื่อใกล้ถึงเวลา จิ่วจิ่วก็หันมองออกไปนอกหน้าต่าง
พอดีมีเงาร่างหนึ่งกระโดดเข้ามาจากด้านนอก
“ติงซาน ครานี้เจ้าออกไปนานอยู่สักหน่อยนะ!” จิ่วจิ่ววางถ้วยชาแล้วเอ่ยกับผู้มาใหม่
ติงซานกล่าวขอโทษทันที “เป็นความผิดของข้าน้อยเอง”
จิ่วจิ่วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “คราวหน้าอย่าให้เป็นเช่นนี้อีก หากมีคราวหน้า ข้าจะหักเงินค่าจ้างเจ้า”
ติงซานได้ยินแล้วก็เงียบงัน
จิ่วจิ่วเลิกคิ้วถาม “อะไร? เจ้ามีความเห็นหรือ?”
หลังจากเงียบไปชั่วครู่ ติงซานจึงกล่าวว่า “ท่านไม่เคยจ่ายค่าจ้างให้ข้าน้อยเลย”
คราวนี้กลับเป็นจิ่วจิ่วที่เงียบไป
เช่นนั้นนางก็เอาเปรียบแรงงานฟรีหรือนี่?
“แค่ก ๆ อย่าใส่ใจเรื่องหยุมหยิมเช่นนี้เลย เจ้าทำงานให้ดี ข้าย่อมไม่ปฏิบัติต่อเจ้าอย่างไม่เป็นธรรม”
จิ่วจิ่วกระแอมสองครั้ง วาดวิมานเสียก่อนแล้วจึงเปลี่ยนเรื่อง “ว่าแต่ธุระที่เจ้าออกไปจัดการครานี้เป็นอย่างไรบ้าง? หากพบอุปสรรคก็บอกข้าได้ พวกเราเป็นคนกันเอง หากช่วยได้ ข้าย่อมช่วยเจ้าแน่”
แววขบขันวาบผ่านดวงตาของติงซาน เขาเอ่ยขึ้นกะทันหันว่า “ธุระราบรื่นดี เพียงแต่จำเป็นต้องใช้เงินก้อนใหญ่...”
“พูดไปแล้ว พวกเราก็ไม่ได้สนิทกันนัก เรื่องช่วยเหลืออะไรนั่นพักไว้ก่อนเถิด”
จิ่วจิ่วรีบขัดคำของติงซาน แล้วเริ่มพร่ำพรรณนาความยากจนของตน “ติงซานเอ๋ย เจ้าไม่รู้หรอกว่าหลายวันที่เจ้าไม่อยู่ นายหญิงของเจ้าใช้ชีวิตลำบากเพียงใด...”