จิ่วจิ่วรู้สึกว่าตนเองเก่งกาจยิ่งนัก
เสี่ยวเยวียนจื่อทำหน้าที่ล่อเหยื่อ
เสี่ยวหนิงเอ๋อร์รับบทเป็นหญิงร้าย
นางทั้งวางแผนและกำกับเอง แถมยังลงแสดงด้วยตนเองโดยไม่คิดค่าตัว
หากอวิ๋นเหวินเจียไม่ติดกับ นางยอมเขียนชื่อตนเองกลับด้าน
แม้ไป๋เสี่ยวหนิงยังมีข้อสงสัยอยู่ในใจ ทว่าบุตรสาวกล่าวเช่นนี้แล้ว นางก็ไม่ได้คัดค้าน
แน่นอนว่านางเองก็มีสิ่งที่คำนึงถึงอยู่
นางมีใจให้เซียวจิ่วเยวียนจริง ทว่าเขาก็ไม่ใช่บุรุษเพียงคนเดียวในใต้หล้า
ไป๋เสี่ยวหนิงซึ่งเป็นรองเจ้าโถงเทียนจี เป็นสตรีที่ให้เหตุผลอยู่เหนือความรู้สึกอย่างแท้จริง
นางไม่มีทางลดศักดิ์ศรีของตน วิ่งโร่ไปพัวพันเพียงเพราะความรักเล็ก ๆ น้อย ๆ
เรื่องหุนหันพลันแล่นเพราะความรักนั้น ชั่วชีวิตมีสักครั้งก็เพียงพอแล้ว
วันรุ่งขึ้น ไป๋เสี่ยวหนิงกำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้อง
จิ่วจิ่วพรวดพราดเข้ามาอย่างเร่งร้อน “เสี่ยวหนิงเอ๋อร์ ถึงคราวลงมือแล้ว”
ไป๋เสี่ยวหนิงงุนงงยิ่งนัก
จากนั้นก็ถูกจิ่วจิ่วสั่งให้สาวใช้ช่วยแต่งหน้าแต่งตัว
เพียงชั่วครู่ ไป๋เสี่ยวหนิงก็ถูกแต่งองค์จนงดงามพราวระยับด้วยเครื่องประดับ งามล่มเมืองจนหาผู้ใดเทียบมิได้
ต่างจากยามปกติที่แต่งกายเรียบง่ายสง่างาม ราวกับเป็นคนละคน
“สมบูรณ์แบบ!” จิ่วจิ่วตบมือเล็ก ๆ หนึ่งที
จากนั้นก็กำชับไป๋เสี่ยวหนิง “อีกไม่นานเสี่ยวเยวียนจื่อจะบังเอิญพบอวิ๋นเหวินเจีย ทั้งสองจะไปดื่มชากัน เจ้าเข้าไปหาเรื่องโดยตรง แสดงท่าทีดุร้ายและปากคอร้ายกาจที่สุดออกมาก็พอ”
ไป๋เสี่ยวหนิงมองจิ่วจิ่วอย่างลังเล “ทำเช่นนี้จะได้ผลจริงหรือ?”
“เชื่อข้า รับรองไม่ผิดพลาด” จิ่วจิ่วตบอกยืนยัน