ภายในจวนไท่ฟู่
ไท่ฟู่ซูฟังจิ่วจิ่วกล่าวจบ ก็มีสีหน้าตื่นตะลึง ผ่านไปเนิ่นนานกว่าจะได้สติ
“เจ้า... ที่กล่าวเมื่อครู่เป็นความจริงหรือ?”
จิ่วจิ่วนั่งอยู่บนเก้าอี้ ขาเล็ก ๆ แกว่งไปมา
นางกินขนมไปพลางกล่าวไปพลาง “ขนมนี้อร่อยนัก ไว้ให้พ่อครัวที่จวนท่านมอบสูตรให้ข้าหน่อยได้หรือไม่? ข้าไม่ให้ท่านมอบเปล่า ๆ หรอก ข้าจะจ่ายเงินซื้อ”
“ประเดี๋ยวข้าจะให้คนส่งพ่อครัวไปให้จวิ้นจู่น้อย”
กล่าวจบ ไท่ฟู่ซูก็ถามขึ้นอีกทันที “สิ่งที่จวิ้นจู่น้อยกล่าวเมื่อครู่เป็นความจริงหรือ?”
จิ่วจิ่วพยักหน้าหงึก ๆ “จริงสิ เจิ้นหนานอ๋องคิดก่อกบฏ คนของเขาปลอมตัวเป็นโจรภูเขาซ่อนอยู่ใกล้เมืองหลวง บางคนลอบเข้ามาในเมืองหลวงแล้ว ตั้งใจจะลอบสังหารเสี่ยวเยวียนจื่อในพิธีบวงสรวงฟ้า”
“พวกท่านไม่รู้เรื่องเหล่านี้เลยหรือ?”
คำถามสุดท้ายของจิ่วจิ่วแทงใจยิ่งนัก
ไท่ฟู่ซูกับแม่ทัพซูกระแอมเบา ๆ คนละสองครั้ง ก่อนจะเบือนสายตาไปอย่างรู้สึกผิด
“แล้วเหตุใดจวิ้นจู่น้อยจึงต้องบอกเรื่องเหล่านี้แก่พวกเรา?” ไท่ฟู่ซูถามจิ่วจิ่ว
จิ่วจิ่วยักไหล่ “เพราะข้าต้องการให้พวกท่านช่วยน่ะสิ!”
“จวิ้นจู่น้อยโปรดกล่าวมาเถิด” ไท่ฟู่ซูกล่าว
จิ่วจิ่วพยักหน้า “ข้าต้องการเสบียงจำนวนมาก ทั้งยังต้องการอาวุธจำนวนมากด้วย ต้องขอยืมอำนาจของตระกูลซ่งที่มั่งคั่งที่สุด ให้ช่วยส่งเข้าเมืองหลวงอย่างลับ ๆ”
“อีกทั้งข้ายังต้องอาศัยฐานะผู้นำเหล่าบัณฑิตทั่วหล้าของไท่ฟู่ซู ช่วยรวบรวมบัณฑิตกลุ่มหนึ่ง ข้ามีประโยชน์จะใช้พวกเขา”
เมื่อไท่ฟู่ซูกับแม่ทัพซูได้ฟังคำขอของจิ่วจิ่ว ต่างก็ขมวดคิ้ว “เหตุใดต้องยุ่งยากถึงเพียงนี้? ด้วยฐานะของจวิ้นจู่น้อยในยามนี้ การจัดการเรื่องเหล่านี้ย่อมง่ายดาย”