จักรพรรดิจิ้นยวนตี้เห็นใบหน้าเล็ก ๆ งดงามราวหยกสลักของจิ่วจิ่ว ก็คิดว่าตนตาฝาดไป
เขากะพริบตาถี่ ๆ ก่อนเอ่ยถามอย่างหยั่งเชิงว่า “หย่งอาน? เป็นเจ้าจริงหรือ?”
จิ่วจิ่วยิ้มระรื่น เดินไปหยุดตรงหน้าจักรพรรดิจิ้นยวนตี้ ใช้มือข้างหนึ่งเท้าคางพลางกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วเอ่ยอย่างผู้ใหญ่ตัวน้อยว่า “เสด็จปู่ ดูท่านช่างน่าเวทนานัก!”
ใบหน้าแก่ชราของจักรพรรดิจิ้นยวนตี้เดี๋ยวเขียวเดี๋ยวคล้ำ
ในใจสาปแช่งองค์ชายสี่ตั้งแต่หัวจรดเท้า
หากมิใช่เพราะบุตรทรพีผู้นั้น เขาจะตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้อย่างไร?
ทั้งยังถูกหย่งอานหัวเราะเยาะอีก
ชื่อเสียงอันเลื่องลือของเขาตลอดชีวิตเชียว!
จิ่วจิ่วหาได้สนใจว่าจักรพรรดิจิ้นยวนตี้กำลังคิดสิ่งใด นางยิ้มจนตาหยี สีหน้าเปี่ยมด้วยความลำพองใจ “บ้านนี้หากขาดราชันผู้นี้ไป ก็ต้องพังครืน!”
“หย่งอาน เจ้าเข้ามาได้อย่างไร?” จักรพรรดิจิ้นยวนตี้รีบถามจิ่วจิ่ว
จิ่วจิ่วแบมือทั้งสองข้าง “ก็เดินเข้ามาสิ!”
จักรพรรดิจิ้นยวนตี้อ้าปากกล่าว “ไม่ใช่ ความหมายของเราคือ...ตอนเจ้าเข้ามา ไม่มีใครขวางหรือ?”
“มีสิ!” จิ่วจิ่วปีนขึ้นไปนั่งบนบัลลังก์มังกร แล้วยื่นมือไปแคะอัญมณีตรงดวงตามังกร “เสี่ยวเยวียนจื่ออยู่ข้างนอก ไม่มีใครกล้าขวางข้า เสี่ยวเยวียนจื่อโหดเหี้ยมยิ่งนัก แค่กึกเดียวก็หักคอคนจนขาดแล้ว”
พอพูดถึงเสี่ยวเยวียนจื่อ ปากของจิ่วจิ่วก็ราวกับติดเครื่องยนต์ตัวน้อย พูดไม่หยุด “เสด็จปู่สอนเสี่ยวเยวียนจื่อมาอย่างไรหรือ? เหตุใดเขาถึงติดนิสัยไม่ดี ชอบหักคอคนเช่นนี้? ฟันด้วยดาบทีเดียวคนละคนก็สิ้นเรื่องแล้ว หักคอคนดูเป็นตัวร้ายยิ่งนัก”
จักรพรรดิจิ้นยวนตี้ถอนหายใจ “เราไม่ได้สอนให้เขาหักคอคน...ประเดี๋ยวก่อน เจ้าบอกว่าไท่จื่ออยู่ข้างนอกหรือ? ไท่จื่อยังมีชีวิตอยู่?”