“รีบเล่ามาเร็วเข้า ข้าอยากฟัง!” ใบหน้าน้อยของจิ่วจิ่วเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
ท่าทางกระตือรือร้นของนางแทบจะขาดเพียงหยิบสมุดเล่มเล็กออกมาจดบันทึกตรงนั้น
มุมปากเซียวจิ่วเยวียนยกขึ้น กำลังจะโอ้อวดผลงานอันยิ่งใหญ่ของตนให้นางฟัง
ทันใดนั้น เขาคล้ายคิดบางอย่างขึ้นมาได้ จึงกระแอมเบา ๆ แล้วเอ่ยว่า “ไม่มีอะไรน่าฟัง ภารกิจของเจ้าตอนนี้คือเล่าเรียนให้ดี อย่าเที่ยวซักไซ้เรื่องไร้สาระ”
เฮ้อ เกือบลืมไปแล้วว่ายัยหนูนี่เป็นตัวก่อเรื่องชั้นยอด
เขาอุตส่าห์พยายามปรับเปลี่ยนนางมาตั้งนาน ในที่สุดก็เห็นผลอยู่บ้าง จะปล่อยให้ความพยายามสูญเปล่าไม่ได้
“ชิ ไม่เล่าก็ไม่ต้องเล่า” จิ่วจิ่วกลอกตา
นางคิดในใจว่า หากเจ้าไม่เล่า ข้าก็ไปถามคนอื่น ยังมีคนอีกมากมายที่ยินดีบอกราชันผู้นี้
เซียวจิ่วเยวียนกำชับเรื่องอื่น ๆ กับนางอีกหลายข้อ
อย่างเช่น อย่าเกรงใจจิ่งชินอ๋องให้มากนัก หนังหน้าเขาหนา แถมยังสมควรถูกซ้อม
อีกอย่าง พระชายาจิ่งชินอ๋องเป็นคนดี ต้องให้ความเคารพนาง
และอีกอย่าง นอกจากพระชายาจิ่งชินอ๋องแล้ว คนอื่น ๆ ในจวนจิ่งชินอ๋องล้วนเป็นพวกเจ้าคนต่ำช้าสมควรถูกจัดการ หากควรสั่งสอนก็สั่งสอน อย่าได้ออมมือ
จิ่วจิ่วฟังแล้วร้องอุทานด้วยความประหลาดใจ
ความอยากลองไปเยือนจวนจิ่งชินอ๋องยิ่งเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน
เจ้าคนต่ำช้าต้องน่าชังเพียงใด ถึงทำให้เสี่ยวเยวียนจื่อจดจำไม่วางใจเช่นนี้ได้?
แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว
ไม่ได้การ นางต้องเตรียมตัวไว้ก่อน
จิ่วจิ่วกลอกตาไปมา ก่อนเอ่ยกับเซียวจิ่วเยวียนว่า “ข้ามีธุระ ต้องออกไปข้างนอกสักเที่ยว”
ยังพูดไม่ทันจบ นางก็วิ่งหายไปไกลแล้ว
จิ่วจิ่วไปคุกหลวง เพื่อหาซือหูหูผู้เป็นที่รัก