จิ่วจิ่วโกรธมาก โกรธจนแทบระเบิด
เสี่ยวเยวียนจื่อถึงกับบอกว่าจำตนไม่ได้
จำไม่ได้ก็ช่างเถิด
ที่เกินไปที่สุดคือทั้งที่จำตนไม่ได้แล้ว ยังไม่ยอมเรียกตนว่าท่านพ่ออีก
นางอุตส่าห์เลี้ยงดูเขาอย่างดีแทบตาย ง่ายนักหรืออย่างไร?
คนอื่นรังแกเขา นางก็ยืนออกหน้าปกป้อง
คนอื่นวางยาพิษทำร้ายเขา นางก็แบกเขาไปทั่วเพื่อหาวิธีถอนพิษ
องค์ชายสี่เล่นงานเขา นางก็ทำให้เขากลายเป็นองค์ชายอุจจาระ
แม้แต่แสงจันทร์อันงดงามในความทรงจำที่ทรยศเขา นางยังคิดหาวิธีแย่งสตรีของฮ่องเต้เฒ่าให้เขาไปนอนกับแม่เลี้ยง
นางทำเพื่อเขาถึงเพียงนี้ เขาเรียกนางว่าท่านพ่อสักคำมันเกินไปหรือ?
ก่อนหน้านี้ไม่ยอมเรียกก็แล้วไปเถิด
บัดนี้ความทรงจำเสื่อมแล้วก็ยังไม่ยอมเรียกอีก
ช่างเกินไปจริง ๆ!
“เพียะ!”
จิ่วจิ่วโกรธมาทั้งคืน ยิ่งกินอาหารเช้ายิ่งคิดยิ่งโมโห จึงตบโต๊ะจนแตกกระจาย
อาหารบนโต๊ะร่วงกราวลงพื้น
“ไม่ได้ ราชันผู้นี้กล้ำกลืนโทสะนี้ไม่ลง!”
จิ่วจิ่วยิ่งคิดยิ่งโมโห ลุกขึ้นเดินออกไปทันที
ชิงอู๋รีบตามไป “จวิ้นจู่น้อย จะไปที่ใดหรือ?”
จิ่วจิ่วไม่ตอบ เพียงเดินต่อไปข้างหน้า
นางเดินมาถึงเรือนของเซียวจิ่วเยวียน
แต่กลับพบว่าเซียวจิ่วเยวียนไม่อยู่
ถามคนรับใช้จึงรู้ว่าแต่เช้าตรู่เขาวิ่งไปเรือนของเฉียวอวี้ซูเพื่อฟังเพลงแล้ว
“เจ้าคนเห็นสตรีดีกว่าท่านพ่อ!”
จิ่วจิ่วก่นด่าคำหนึ่ง ก่อนถกแขนเสื้อเดินไปยังเรือนของเฉียวอวี้ซู
อีกด้านหนึ่ง เซียวจิ่วเยวียนกำลังกินอาหารเช้า พลางฟังเฉียวอวี้ซูบรรเลงพิณ
ยิ่งฟัง คิ้วของเขาก็ยิ่งขมวดแน่น
เอ๊ะ?
เกิดอะไรขึ้น?