“เจ้าคิดจะทำอะไร?” ลั่วหมิงจูมองจิ่วจิ่วอย่างระแวดระวัง
ยิ่งนางเป็นเช่นนี้ จิ่วจิ่วยิ่งยิ้มร่า
“คุณหนูเจ็ดตระกูลลั่วดูท่าจะหวาดกลัวยิ่งนัก ข้าน่ากลัวนักหรือ?”
ลั่วหมิงจูจ้องจิ่วจิ่วด้วยสายตาอำมหิต “ถ้าเช่นนั้น เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเป็นข้า?”
จิ่วจิ่วยิ้มอย่างไร้พิษภัย พลางขยิบตาให้ลั่วหมิงจู “อยากรู้หรือ?”
“เหลวไหล!” ลั่วหมิงจูกัดฟันกรอด
จิ่วจิ่วยื่นมือเล็กอวบอ้วนของตนออกมา “อยากรู้ก็จ่ายเงิน!”
ลั่วหมิงจูชะงัก “เงินอะไร?”
“ค่าข่าวอย่างไรเล่า! อยากรู้ว่าข้ารู้ได้อย่างไรก็จ่ายเงินมา หากให้เงินมากพอ ข้าก็จะไขข้อข้องใจให้ มิฉะนั้นก็เก็บความสงสัยไว้ อึดอัดต่อไปเถิด!”
สองประโยคสุดท้ายของจิ่วจิ่วนั้น นางยังทำหน้าทะเล้น ยิ้มอย่างยียวนอีกด้วย
“เจ้า...ช่างไร้ยางอาย!” ลั่วหมิงจูถลึงตาใส่จิ่วจิ่วด้วยโทสะ
“อย่าพูดมาก อยากรู้คำตอบก็จ่ายเงิน มิฉะนั้นก็อึดอัดต่อไปเถิด!” จิ่วจิ่วยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นเสี้ยว จริตคล้ายจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ตัวน้อย
ลั่วหมิงจูโกรธจนเขี้ยวฟันคันยุบยิบ ในใจก็คันยุบยิบเช่นกัน
นางอยากรู้คำตอบ แต่ก็ไม่อยากให้เซียวจิ่วจิ่วได้ประโยชน์
ขณะที่นางกำลังต่อสู้กับความคิดในใจ เซียวจิ่วเยวียนก็จัดการจับกุมคนทั้งหมดได้แล้ว
“เล่นพอแล้วก็สังหารเสีย อย่าเสียเวลา” เซียวจิ่วเยวียนเหลือบมองลั่วหมิงจู ก่อนเอ่ยกับจิ่วจิ่ว
ลั่วหมิงจูสั่นสะท้านไปทั้งร่าง มองเซียวจิ่วเยวียนด้วยแววตาหวาดผวา
นางรีบหันไปมองจิ่วจิ่ว “เซียวจิ่วจิ่ว เจ้าไม่คิดจะฆ่าข้าจริง ๆ ใช่หรือไม่?”