หน้าประตูวังหลวง
จิ่วจิ่วลงจากรถม้าของตำหนักองค์หญิงใหญ่ แล้วเห็นเซียวจิ่วเยวียนนั่งอยู่บนเก้าอี้ล้อไม่ไกลนัก
“เยวียนจ๋า เจ้ามารับข้าหรือ กตัญญูจริง ๆ” จิ่วจิ่วเขย่งปลายเท้า จะเอื้อมมือไปลูบศีรษะเซียวจิ่วเยวียน
แววตาของเซียวจิ่วเยวียนคมเฉียบดังใบมีดตกอยู่บนตัวจิ่วจิ่ว “เจ้าเพิ่งเรียกข้าว่าอะไรนะ”
“เยวียนจ๋า เรียกแบบนี้ดูสนิทกันดี” จิ่วจิ่วทำหน้าลำพองใจเต็มที่
พูดจบ นางก็หัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ “เจ้าจะเรียกข้าว่าพ่อก็ได้นะ ต่างคนต่างเรียก ไม่เกี่ยวกัน”
“ก้นคันแล้วสินะ” เซียวจิ่วเยวียนทำท่าจะตีก้นนาง
จิ่วจิ่วรีบเอามือปิดก้นน้อย ๆ ของตน ถอยหลังไปหลายก้าว
เซียวจิ่วเยวียนมองนางหนึ่งครั้ง “เข้ามา”
“เจ้าจะทำอะไร” จิ่วจิ่วมองเซียวจิ่วเยวียนอย่างระแวง สงสัยว่าเขาจะหลอกให้นางเข้าไปแล้วตีก้นนาง
เซียวจิ่วเยวียนมองทะลุความคิดเล็ก ๆ ของนางในแวบเดียว เลิกคิ้ว “เจ้ากลัวแล้วรึ”
“ใครกลัว เข้าก็เข้า” จิ่วจิ่วคิดในใจว่า นางไม่ใช่โตมาด้วยความขู่เข็ญหรอก
เห็นท่าทางวางมาดอวดกล้าของนาง แววขบขันก็วาบผ่านก้นบึ้งดวงตาของเซียวจิ่วเยวียน
เมื่อนางเดินมาถึงตรงหน้า ชายหนุ่มยืดมือออกแล้วอุ้มนางขึ้นมานั่งบนตัก
“จวิ้นจู่น้อย องค์ไท่จื่อทราบว่าท่านจะเสด็จเข้าวัง จึงเสด็จมารอ ณ ประตูวังโดยเฉพาะ” จุยอิ่งเข็นเก้าอี้ล้อไปพลางพูดกับจิ่วจิ่วพลาง
จิ่วจิ่วพึงพอใจยิ่ง ตบไหล่เซียวจิ่วเยวียนเบา ๆ “เยวียนจ๋า เจ้าโตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ!”
“หุบปาก!” เซียวจิ่วเยวียนหลับตาลง เปล่งเสียงต่ำ ๆ ดุออกมา
จิ่วจิ่วเงียบไปได้เพียงไม่กี่วินาที ก็ใช้นิ้วจิ้มลูกกระเดือกของเซียวจิ่วเยวียน “เยวียนจ๋า ผู้เฒ่าที่บ้านเจ้าเป็นคนยังไง อยู่ด้วยง่ายไหม”
เซียวจิ่วเยวียนมุมปากกระตุกสองที “ผู้เฒ่าที่ว่านั่น คือเสด็จปู่ของเจ้า”