“เคร้ง……”
ปิ่นหัวหงส์ตกลงบนพื้นแผ่นหินเขียว เกิดเสียงกังวานใส หักเป็นสองท่อน
ร่างขององค์หญิงใหญ่ก็หมดแรงล้มลงกับพื้น
รอยเลือดสีแดงที่กลางหว่างคิ้วสดเด่นเป็นพิเศษ
“เจ้าฆ่าองค์หญิงใหญ่!”
เมื่อความตกตะลึงผ่านพ้นไป ฝูเป่าก็ตะโกนลั่นขึ้นทันที “ฆ่าคนแล้ว! องค์หญิงใหญ่เกิดเหตุแล้ว……”
เสียงฝีเท้าอึกทึกพร้อมพรั่งเข้ามา
ฝูเป่าราวกับเด็กธรรมดาที่ตกใจกลัว ใบหน้าซีดเผือด ชี้ไปที่จิ่วจิ่ว “นาง... นางฆ่าองค์หญิงใหญ่”
“องค์หญิง... รีบเชิญแพทย์หลวงมา!”
แม่นมหน้าเปลี่ยนสี รีบส่งคนไปเชิญแพทย์หลวง
พลางออกคำสั่งเสียงเข้ม “มานี่ จับโจรที่ทำร้ายองค์หญิงผู้นี้ลากออกไป ตีด้วยไม้จนตายเสีย!”
ผู้กล้าไม่สู้ตอนเสียเปรียบ
จิ่วจิ่วกำลังจะกระโดดหน้าต่างหนี
ก็เห็นร่างสีขาวรีบรุดเข้ามา
“องค์หญิง……”
“เกิดเรื่องอะไรขึ้น? ทำไมองค์หญิงจึงกลายเป็นเช่นนี้ได้?”
เย่ลี่เสวียนเห็นองค์หญิงใหญ่ที่ผมเผ้ารุงรัง ใบหน้าซีดขาว ในแววตาเต็มไปด้วยความปวดใจ
แม่นมชี้ไปที่จิ่วจิ่ว “ฟู่หม่าเจ้าคะ เป็นเพราะนางทั้งนั้น นางทำร้ายองค์หญิง……”
“ท่านอาเขยผู้งดงาม ท่านมาเสียทีสิ!”
จิ่วจิ่วราวกับลูกวัวน้อย พุ่งเข้าชนแม่นมจนกระเด็นออกไป
แล้วชิดเข้าไปข้างหูเย่ลี่เสวียน กระซิบบอกไปสองประโยค
ฟังจบ เย่ลี่เสวียนก็เปลี่ยนสีหน้าทันที
“เป็นความจริงหรือ?” เขามองไปที่จิ่วจิ่ว
จิ่วจิ่วยกมือน้อยขึ้นสาบาน “ถ้าข้าโกหก ก็ขอให้พ่อข้าผมร่วงหมดหัว ฝ่าเท้าเป็นหนองเป็นแผล และเป็นโสดไปตลอดชีวิต”
เย่ลี่เสวียน: ......
ไม่ต้องถึงกับเพียงนั้น
เย่ลี่เสวียนก้มลงอุ้มองค์หญิงใหญ่ขึ้น แล้วพากลับไปยังตำหนักบรรทม
แม่นมลังเลอยู่ครู่ใหญ่จึงเอ่ย “ฟู่หม่าเจ้าคะ จะให้จับโจรที่ทำร้ายองค์หญิงไว้ก่อนหรือไม่เจ้าคะ?”