จิ่วจิ่วเดินตามเส้นทางที่เสี่ยวฮุยชี้นำ ลัดเลาะผ่านป้อมโจรมายังหุบเขาแห่งหนึ่ง
หุบเขาอื่น ๆ ล้วนเต็มไปด้วยเสียงร้องของนกและแมลง หญ้าเขียวดอกไม้แดง สีสันรื่นรมย์เป็นอันงดงาม
หากหุบเขาแห่งนี้กลับตรงข้ามโดยสิ้นเชิง
รอบด้านไร้เสียงของสิ่งมีชีวิตใดเลย หญ้าและต้นไม้ล้วนเหลืองเหี่ยวแห้งตายหมด
ทุกหนแห่งแฝงความพิลึกพิลั่นและความเยือกเย็นน่าขนลุก
“เสี่ยวฮุย เจ้าแน่ใจหรือว่าคือที่นี่”
“จี๋จี๋จี๋……”
เสี่ยวฮุยร้องจี๊ด ๆ สองสามครั้งแล้วแทรกตัวเข้าไปในเส้นผมของจิ่วจิ่ว ดูเหมือนจะหวาดกลัว
จิ่วจิ่วเม้มปากอย่างดูแคลนว่า “แมลงตัวใหญ่ ๆ มีอะไรน่ากลัว เจ้าไม่รู้หรือว่ากาอย่างพวกข้าถนัดกินแมลงตัวใหญ่ที่สุด”
“เสี่ยวอิ้น เราไปกัน!”
จิ่วจิ่วตบหัวงูใหญ่ที่อยู่ใต้ตัวเบา ๆ งูใหญ่จึงแบกทั้งคนและหนูเข้าสู่หุบเขา
ในหุบเขา มีหมอกพิษและไอพิษคละคลุ้งไปทั่วทุกหนแห่ง
พื้นดินเต็มไปด้วยศพสัตว์เกลื่อนกลาด
มิน่าถึงได้เงียบสงบเช่นนี้ ที่แท้ถูกพิษฆ่าตายหมดแล้ว
“ไม่รู้ว่าในหุบเขานี้ซ่อนอสูรกายอะไรไว้กันแน่” จิ่วจิ่วพึมพำเบา ๆ ดวงตากลมโตดำขลับมองไปรอบด้าน
ทันใดนั้น เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่พวกนาง
ไม่ทันที่จิ่วจิ่วจะตั้งตัว หางของงูใหญ่ก็ม้วนตัวนางไปวางไว้หลังต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ข้าง ๆ
พริบตาเดียว งูใหญ่ก็เข้ารบพุ่งพัลวันกับเงาดำนั้น
จิ่วจิ่วจึงเห็นแจ้งว่า ผู้ที่ต่อสู้กับงูใหญ่นั้นคือแมงป่องพิษยักษ์ตัวมโหฬาร
แมงป่องพิษตัวนั้นใหญ่โตเท่าลูกวัว ลำตัวเข้มมืดสนิท ยังมีหมอกดำแผ่ซ่านออกมาจากร่าง
พิษเยอะจริง ๆ!