“อะไรนะ? สุสานเสด็จย่าถูกคนขุดหรือ?”
จิ่วจิ่วผุดลุกขึ้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง
หลังความตื่นตะลึง คือโทสะอันรุนแรง!
จิ่วจิ่วทำหน้าขึงขัง น้ำเสียงเยาว์วัยแฝงเจตนาสังหารเข้มข้น “ใครเป็นคนทำ?”
เซียวจิ่วเยวียนส่งหยกเจวี๋ยชิ้นนั้นให้จิ่วจิ่ว น้ำเสียงเย็นชา “หยกเจวี๋ยชิ้นนี้ เสด็จแม่มอบให้ข้ายามเกิด ครั้นเสด็จแม่สิ้นพระชนม์ ข้าก็วางมันลงในโลงพระศพด้วยมือตนเอง”
“แต่บัดนี้ ของสิ่งนี้กลับไปอยู่ในมือของเหมยอิ่งเซิง”
เซียวจิ่วเยวียนเอ่ยพลางมีแววตาอึมครึม น้ำเสียงเย็นเยียบ
เห็นเขาเป็นเช่นนี้ จิ่วจิ่วยิ่งปวดใจ
นางยื่นมือไปลูบศีรษะเซียวจิ่วเยวียน เอ่ยอย่างผู้ใหญ่ตัวน้อยว่า “เสี่ยวเยวียนจื่อ อย่าเพิ่งเศร้าไป สิ่งสำคัญเร่งด่วนคือส่งคนไปสุสานหลวงก่อน ตรวจดูว่าเสด็จย่าถูกรบกวนหรือไม่”
“หากเป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิดก็ดีไป แต่ถ้าคนแซ่เหมยกล้ารบกวนเสด็จย่าจริง ข้าจะทำให้เขาอยู่ก็เหมือนตาย และเสียใจที่เกิดมาบนโลกนี้!”
เสี่ยวเยวียนจื่อของนาง มีเพียงนางที่รังแกได้
ผู้ใดกล้าทำให้เสี่ยวเยวียนจื่อของนางเศร้าเสียใจ แม้อยู่ห่างไกล นางก็จะตามไปกำจัดให้สิ้น!
คำปลอบโยนและปกป้องอย่างห้าวหาญของจิ่วจิ่ว ทำให้หัวใจเซียวจิ่วเยวียนอบอุ่นขึ้น
เขาพยักหน้าเล็กน้อย “ข้าไม่ได้...”
ยังไม่ทันพูดจบ ศีรษะของเซียวจิ่วเยวียนก็ถูกจิ่วจิ่วกอดไว้
จิ่วจิ่วกอดศีรษะเซียวจิ่วเยวียนราวกับกำลังกอดแตงโมลูกใหญ่
ทั้งชวนขบขันและน่าขัน
เดิมทีเซียวจิ่วเยวียนคิดจะผลักนางออก
แต่ข้างหูกลับได้ยินเสียงจิ่วจิ่ว “เสี่ยวเยวียนจื่อ อย่ากลัวไปเลย ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้าเสมอ จะไม่มีวันจากเจ้าไป”
ระหว่างพูด จิ่วจิ่วคิดอย่างเบิกบานใจว่า