“บัดนี้มีข่าวอยู่สองเรื่อง เรื่องหนึ่งเป็นข่าวดี อีกเรื่องเป็นข่าวร้าย”
จิ่วจิ่วถามเซียวจิ่วเยวียนว่า “ท่านอยากฟังข่าวดีหรือข่าวร้ายก่อน?”
เซียวจิ่วเยวียนตอบว่า “อย่างไรก็ได้”
“ข่าวดีคือพบเบาะแสที่เกี่ยวข้องกับซือหูหูแล้ว” จิ่วจิ่วกล่าว
เซียวจิ่วเยวียนถามต่อ “แล้วข่าวร้ายเล่า?”
จิ่วจิ่วถอนหายใจ “ข่าวร้ายคือยังไม่พบร่องรอยของซือหูหู”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซียวจิ่วเยวียนก็ขมวดคิ้ว “มีเบาะแสของเขา แต่กลับไม่พบร่องรอยของเขา หมายความว่าอย่างไร? คำพูดของเจ้าขัดแย้งกันเอง”
จิ่วจิ่วแบมือทั้งสองข้าง “นกพูดกับข้าเช่นนี้เอง”
“สรุปก็คือ มีเพียงเบาะแส แต่ไม่พบร่องรอย”
คิ้วของเซียวจิ่วเยวียนขมวดแน่นจนแทบหนีบแมลงวันตาย ทว่าเขายังคงถามว่า “เบาะแสคืออะไร?”
ใบหน้าน้อย ๆ งดงามราวกับหยกสลักของจิ่วจิ่วพลันเคร่งขรึมขึ้น
นางมองเซียวจิ่วเยวียน ก่อนเอ่ยช้า ๆ สามคำ “เรือฉิงเทียน”
“เรือฉิงเทียน?”
น้ำเสียงของเซียวจิ่วเยวียนเจือความประหลาดใจอยู่หลายส่วน “เหตุใดจึงเกี่ยวข้องกับเรือฉิงเทียนอีกแล้ว? หรือยังมีผู้อื่นพบเรือฉิงเทียนลำนั้นด้วย?”
จิ่วจิ่วจ้องเซียวจิ่วเยวียนเขม็ง “เสี่ยวเยวียนจื่อ เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าผู้ที่รู้ตำแหน่งของเรือฉิงเทียนลำนั้นมิได้มีเพียงเราสองคน”
เมื่อถูกนางเตือน เซียวจิ่วเยวียนก็พลันกระจ่างแจ้ง
จริงด้วย ยังมีพวกคนชุดดำที่พบในคืนนั้น
หากพวกเขาไม่ได้ป้อนเนื้อมนุษย์ให้ลิงน้ำ ลิงน้ำเหล่านั้นก็คงไม่คลุ้มคลั่งกระหายเลือดถึงเพียงนี้
“เจ้าหมายความว่าการหายตัวไปของสือหวยเหยียนเกี่ยวข้องกับคนอีกกลุ่มที่รู้ตำแหน่งของเรือฉิงเทียนหรือ?” แม้เซียวจิ่วเยวียนจะถามเช่นนั้น แต่ในใจก็มีคำตอบอยู่แล้ว