ลองถามดูเถิด ใต้หล้านี้มีผู้ใดไม่ปรารถนาอายุยืนเป็นอมตะ?
อย่าว่าแต่ตระกูลมั่งคั่งทั่วไปเลย แม้แต่จักรพรรดิในแต่ละยุคสมัยก็ยังใฝ่ฝันถึงการมีชีวิตเป็นอมตะ
คำพูดของจิ่วจิ่วผลักฝูเป่าให้ตกอยู่ท่ามกลางกระแสวิพากษ์วิจารณ์ทันที
“เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใดกันแน่? ใช้วิชามารอันใดกัน ถึงทำให้ท่านพระอาจารย์วั่งเฉินติดกับเจ้าได้?” ฝูเป่าตวาดถามจิ่วจิ่ว
จิ่วจิ่วนั่งอยู่บนกองฟืน มองผู้คนที่เปียกปอนไปด้วยสายฝนจนดูราวกับไก่ตกน้ำ แล้วหัวเราะอย่างเบิกบานยิ่งกว่าเดิม
นางกล่าวพลางยิ้ม “ข้าเป็นเพียงเด็กน้อยน่าสงสารที่ถูกรังแกจนไม่มีแรงตอบโต้ จะมีเจตนาร้ายอันใดได้เล่า?”
“แทนที่จะบอกว่าวั่งเฉินถูกข้าทำร้าย มิสู้กล่าวว่าเป็นสวรรค์ลืมตา ลงโทษพระมารที่พรากชีวิตผู้อื่นไม่ดีกว่าหรือ?”
กล่าวถึงตรงนี้ จิ่วจิ่วก็ถามฝูเป่าอีกว่า “หรือเจ้าจะบอกว่าข้าบังคับบัญชาสวรรค์ให้ใช้สายฟ้าผ่าคนได้? หากเป็นเช่นนั้น คนแรกที่ข้าจะผ่าก็คือเจ้าแน่นอน”
“เจ้า...” ฝูเป่าเพิ่งเอ่ยปาก จิ่วจิ่วก็ชิงพูดตัดบท
จิ่วจิ่วกล่าวว่า “เมื่อครู่เจ้าเป็นคนพูดเองมิใช่หรือว่าข้าเป็นดาวกาลกิณี เป็นปีศาจ ต้องให้คนเผาข้าให้ตาย?”
“แต่บัดนี้ความจริงพิสูจน์แล้วว่าวั่งเฉินต่างหากคือพระมาร มิฉะนั้นสวรรค์คงไม่ใช้สายฟ้าผ่าเขา”
ฝูเป่ามองวั่งเฉินที่ถูกสายฟ้าผ่าจนร่างดำเกรียม แววรังเกียจวาบผ่านดวงตา
ทว่านางกลับกล่าวว่า “นั่นเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ ท่านพระอาจารย์วั่งเฉินเป็นพระผู้บรรลุธรรมที่ผู้คนทั่วหล้ารู้จัก อย่าคิดอาศัยเรื่องบังเอิญเพียงเท่านี้ป้ายสีเขาว่าเป็นพระมาร เขาเป็นคนดี เรื่องนี้ไม่ต้องสงสัย!”
จิ่วจิ่วกลับกล่าวว่า “เช่นนั้นหรือ? เรามาพนันกันเถิด ข้าพนันว่าวั่งเฉินเป็นคนชั่ว ให้สวรรค์เป็นผู้ตัดสิน”