หืม?
หอเล็กหลังนี้คงไม่ได้กำลังจะถล่มกระมัง?
ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา จิ่วจิ่วก็ถูกเซียวจิ่วเยวียนพาออกจากหอเล็กหลังนั้น
เมื่อยืนอยู่นอกหอและเห็นว่าหอเล็กยังสมบูรณ์ดี จิ่วจิ่วก็มีสีหน้าฉงน
“เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้นหรือ?” จิ่วจิ่วถามเซียวจิ่วเยวียน
เซียวจิ่วเยวียนกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า “ไม่มีอะไร กลไกขัดข้องเล็กน้อย”
“อ้อ กลไกขัด...ข้องหรือ?” จิ่วจิ่วเหลือบมองเซียวจิ่วเยวียนอย่างคลางแคลง
นี่ไม่ใช่หอเล็กที่ผู้สืบทอดของหลู่ปันสร้างขึ้นหรอกหรือ? ยังขัดข้องได้ด้วยหรือ?
ฟังอย่างไรก็ไม่น่าเชื่ออยู่ดี
เซียวจิ่วเยวียนไม่ตอบ กลับทอดสายตาไปยังกล่องใบเล็กในอ้อมแขนของจิ่วจิ่ว
จิ่วจิ่วก้มมอง แล้วพลันนึกขึ้นได้ว่าหอเล็กสั่นไหวเมื่อครู่ หลังจากเสี่ยวเยวียนจื่อยัดกล่องใบนี้ให้นาง
“ข้างในใส่อะไรไว้หรือ?” จิ่วจิ่วคิดจะเปิดกล่อง แต่พบว่ามีแม่กุญแจล็อกอยู่ หากไม่มีกุญแจก็เปิดไม่ได้
นางยกกล่องขึ้นเขย่าข้างหูหลายครั้ง มีเสียงดังอยู่ข้างใน แต่ฟังไม่ออกว่าเป็นสิ่งใด
เซียวจิ่วเยวียนกล่าวว่า “กลับไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
อู๋ซินเหลือบมองกล่องใบเล็กในมือจิ่วจิ่วด้วยแววตาซับซ้อน
เขาอ้าปากเหมือนจะพูด ท้ายที่สุดกลับไม่ได้เอ่ยอะไร
เพียงกล่าวว่า “ข้าต้องกลับไปรายงานอาจารย์ อีกสักพักจะให้คนนำทองไปส่งให้เจ้า”
พอได้ยินว่าจะมีคนนำทองมาให้ จิ่วจิ่วก็พยักหน้าหงึกหงักทันที
ก่อนจากไป อู๋ซินยังอดกำชับจิ่วจิ่วไม่ได้ว่า “ซ่อนกล่องใบนี้ให้ดี อย่าให้ผู้ใดเห็น”
จิ่วจิ่ว: ?
ยังไม่ทันที่นางจะถาม อู๋ซินก็หมุนกายจากไปอย่างสง่างามแล้ว
จิ่วจิ่วมองเซียวจิ่วเยวียน “เสี่ยวเยวียนจื่อ ข้างในนี้...”