“โฮก โฮก——”
ในยามที่สัตว์ประหลาดเข้าใกล้ลั่วหมิงจู จู่ ๆ พลันมีแสงสีทองเจิดจ้าสายหนึ่งแผ่ออกมาจากร่างของนาง
เมื่อแสงสีทองจางหาย สัตว์ประหลาดก็หมอบคว่ำอยู่บนพื้นอย่างหมดสภาพ ส่งเสียงแหลมบาดหูออกมา
“ไสหัวไป!”
เมื่อเสียงคำรามต่ำของลั่วหมิงจูดังขึ้น สัตว์ประหลาดก็เริ่มถอยร่น
“มันไปแล้ว มันกลัวคุณหนูลั่ว”
สตรีงามเย้ายวนเอ่ยด้วยสีหน้าเปี่ยมความยินดี
ในที่มืด จิ่วจิ่วก็ยกมุมปากขึ้นเช่นกัน
“ในที่สุดก็รอเจ้ามาได้!”
เซียวจิ่วเยวียนเองก็รู้แล้วว่าแท้จริงนี่ต่างหากคือจุดประสงค์ของจิ่วจิ่ว
เขาถามจิ่วจิ่วเสียงเบา “นั่นคือสิ่งใด?”
“ของวิเศษโกงชะตาที่วิถีสวรรค์สุนัขมอบให้ ข้าบอกไม่ได้ว่ามันคืออะไรกันแน่ แต่ยืนยันได้ว่าสิ่งนั้นใช้ได้ไม่จำกัด”
มิฉะนั้น ลั่วหมิงจูคงไม่ทะนุถนอมสิ่งนั้นถึงเพียงนี้ และคงไม่หยิบออกมาใช้หากยังไม่ถึงคราวคับขันถึงชีวิต
จิ่วจิ่วยิ้มเจ้าเล่ห์ “เรื่องสนุกยังรออยู่ข้างหน้า ดูต่อไปเถิด”
ด้านนอก หลังลั่วหมิงจูขับไล่สัตว์ประหลาดตัวนั้นไปได้ นางก็เริ่มเรียกผู้นำทางต่อ
ไม่นานนัก ผีเสื้อราวกับเปลวเพลิงตัวแล้วตัวเล่าก็บินออกมาจากทั่วทุกทิศ
“ผีเสื้อเพลิง! ในตำนานกล่าวว่าเป็นผู้นำทางสู่ขุมนรก”
มีคนจำผีเสื้อเพลิงได้ จึงอุทานออกมา
ผีเสื้อเพลิงนำลั่วหมิงจูและคนอื่น ๆ มุ่งหน้าไปทางหนึ่ง
“ตามไปเร็ว!”
กล่าวจบ ลั่วหมิงจูก็สาวเท้าสั้น ๆ ออกไล่ตาม
คนอื่น ๆ ก็รีบตามไปเช่นกัน
จิ่วจิ่วนั่งอยู่บนไหล่เซียวจิ่วเยวียน พลางชี้นิ้วเล็ก ๆ “ไป พวกเราตามไปด้วย”