คุกหลวงเป็นสถานที่ที่มีนักโทษมากที่สุดในมหาอาณาจักรฉี
ผู้ที่ถูกขังอยู่ในคุกหลวง ล้วนเป็นอาชญากรที่โหดเหี้ยมและน่าสะพรึงกลัวที่สุด
ผู้คุมอุ้มจิ่วจิ่วพลางแนะนำว่า “ห้องขังนี้กักตัวฆาตกรราตรีฝนพรำเอาไว้ ปกติเขาทำตัวราวกับเป็นคนดี พอถึงคืนฝนตกกลับถือมีดแล่กระดูกออกไปฆ่าคน ตอนถูกจับ มีคนตายด้วยน้ำมือเขาถึงสิบคน”
“ฆ่าคนไปมากมายเช่นนั้น เหตุใดยังมีชีวิตอยู่เล่า?” ที่จิ่วจิ่วถามเช่นนี้ก็ไม่แปลก กฎหมายของมหาอาณาจักรฉีบัญญัติไว้ชัดเจนว่า ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต!
ฆาตกรราตรีฝนพรำที่สังหารคนไปสิบคน แต่ยังมีชีวิตอยู่ ช่างน่าประหลาดยิ่งนัก
ผู้คุมเอ่ยชม “จิ่วจิ่วฉลาดจริง ๆ เพียงครู่เดียวก็พบปัญหาแล้ว”
“ฆาตกรราตรีฝนพรำผู้นี้มีความสามารถพิเศษ เขามองทะลุจิตใจผู้คนได้ บางครั้งมีคนใหม่ถูกส่งเข้าคุกหลวงของเรา แต่ปากแข็งไม่ยอมสารภาพ เพียงพาเจ้าหมอนี่ไปพูดคุยด้วยสักสองสามคำ คนผู้นั้นก็ยอมสารภาพแต่โดยดี ใช้ได้ผลทุกครั้ง หัวหน้าคุกเห็นว่าความสามารถนี้มีประโยชน์ จึงไว้ชีวิตเขาไปก่อน”
“อ้อ!” จิ่วจิ่วพยักหน้า แววตาฉายความอยากรู้อยู่หลายส่วน
มองทะลุจิตใจได้หรือ?
น่าสนใจอยู่เหมือนกัน
จากนั้นผู้คุมก็แนะนำอาชญากรในห้องขังอื่น ๆ ให้จิ่วจิ่วฟังต่อ
มีจอมโจรยุทธภพที่ปล้นคนรวยช่วยคนจน แต่พลาดท่าจนตัวเองต้องถูกจับ
มีผู้ล้างแค้นที่ฆ่าล้างตระกูลศัตรูเพื่อแก้แค้นให้ครอบครัว
และยังมีฆาตกรที่ชั่วช้าสารเลว ยินดีปรีดากับการฆ่าคนและชำแหละศพ