“เป็นลิงน้ำ”
เซียวจิ่วเยวียนกระซิบบอกจิ่วจิ่ว
จิ่วจิ่วเอียงศีรษะมองเซียวจิ่วเยวียน “ลิงน้ำคือลิงชนิดใดหรือ? เป็นลิงที่อยู่ในน้ำหรือ?”
เซียวจิ่วเยวียนส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “ลิงน้ำเป็นชื่อที่ชาวบ้านเรียก บ้างก็เรียกผีวารี โดยทั่วไปอาศัยอยู่ตามคุ้งน้ำหรือแหล่งน้ำในป่า มักออกหากินยามค่ำคืน ทั้งยังมีพละกำลังมหาศาลเมื่ออยู่ในน้ำและว่ายน้ำเก่งยิ่งนัก หลังโจมตีผู้คนก็จะลากลงน้ำ ชอบดูดเลือดและกินเนื้อเน่า”
“ดุร้ายถึงเพียงนี้เชียวหรือ?” จิ่วจิ่วเพิ่งเคยได้ยินเรื่องลิงน้ำเป็นครั้งแรก
เซียวจิ่วเยวียนกล่าวว่า “ข้าเองก็เคยอ่านบันทึกเกี่ยวกับพวกมันในหนังสือเกร็ดเรื่องเล่าชาวบ้าน นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นตัวจริงเช่นกัน”
“แล้วพวกเราจะทำอย่างไรดี? กลับไปก่อน รอให้ฟ้าสางแล้วค่อยมาอีกครั้งดีหรือไม่?” จิ่วจิ่วนึกถึงคราวก่อนที่นางมาตอนกลางวัน เวลานั้นลิงน้ำคงกำลังนอนหลับ นางจึงไม่ได้พบพวกมัน
เซียวจิ่วเยวียนทอดสายตามองเหล่าลิงน้ำที่กระโดดโลดเต้นอยู่บนเรือลำใหญ่ ก่อนส่ายหน้า “ไม่ทันแล้ว พวกมันเห็นพวกเราแล้ว”
“หา?” จิ่วจิ่วยังไม่ทันเอ่ยอะไร ก็ถูกเซียวจิ่วเยวียนโยนขึ้นไปบนหลังพยัคฆ์ขาว
เสียงของเขาดังขึ้นข้างหู “จับให้แน่น เสี่ยวเทียน คุ้มครองจิ่วจิ่วให้ดี!”
สิ้นเสียงเซียวจิ่วเยวียน พยัคฆ์ขาวใต้ร่างจิ่วจิ่วก็พุ่งทะยานออกไปแล้ว
จิ่วจิ่วได้ยินเพียงเสียงลมหวีดหวิวข้างหู
นางหันกลับไป ก็เห็นเซียวจิ่วเยวียนกำลังต่อสู้พัวพันกับเงาดำหลายสาย
เป็นพวกลิงน้ำนั่นเอง
ทันใดนั้น พยัคฆ์ขาวใต้ร่างจิ่วจิ่วก็ส่งเสียงคำรามก้อง
จากนั้นมันยกอุ้งเท้าขึ้น ตบเงาดำสายหนึ่งกระเด็นไป