ติงซาน?
จิ่วจิ่วชะงักงัน “เจ้าถามถึงเขาด้วยเหตุใด?”
แน่นอนว่าจิ่วจิ่วย่อมรู้ที่มาของติงซาน
เขาคือเพชฌฆาตที่เคยสังหารผู้คนทั้งเมืองตามตำนาน
หนึ่งร่างสองวิญญาณ
ทว่าเรื่องเหล่านั้นล้วนเป็นอดีตไปแล้ว
ติงซานในยามนี้เป็นบ่าวผู้ซื่อสัตย์ที่สุดของนาง
อยู่ดี ๆ เสี่ยวเยวียนจื่อถามถึงติงซานด้วยเหตุใด?
“เจ้ารู้ที่มาของเขา แล้วยังกล้าเก็บเขาไว้ข้างกายอีกหรือ? เจ้ามีความกล้าหาญถึงเพียงนั้นเชียว?” เซียวจิ่วเยวียนข่มโทสะแล้วคำรามใส่จิ่วจิ่ว
จิ่วจิ่วกะพริบตา มองเขาด้วยสีหน้าไร้เดียงสา “แต่เขากลับตัวกลับใจแล้ว”
เซียวจิ่วเยวียนกัดฟันกรอด “เขาเคยสังหารผู้คนทั้งเมือง”
“แต่เขาไม่ได้ฆ่าคนมานานแล้ว” จิ่วจิ่วยังคงมีสีหน้าไร้เดียงสา
นางยังถามเซียวจิ่วเยวียนอีกว่า “อยู่ดี ๆ เหตุใดเจ้าถึงไปสืบเรื่องเขา?”
อีกทั้งไม่สืบเสียตั้งนาน กลับมาสืบเอายามนี้พอดี
หรือว่าการหายตัวไปของซือหูหูจะเกี่ยวข้องกับติงซานด้วย?
ไม่น่าเป็นไปได้
ติงซานถูกขังอยู่ในคุกหลวงนานเพียงนั้น ย่อมรู้ดีถึงวิธีการของซือหูหู
ยิ่งไปกว่านั้น นางยังรับปากว่าจะช่วยแยกหนึ่งร่างสองวิญญาณออกจากกัน ให้เขาได้เป็นอิสระอย่างแท้จริง
อิสรภาพคือสิ่งที่ติงซานปรารถนาที่สุด
เขากลัวว่านางจะผิดคำสัญญายิ่งกว่าผู้ใด
ยิ่งไม่มีทางลงมือกับซือหูหูในยามนี้
“เจ้าดูเอง” เมื่อเห็นว่านางดื้อดึงไม่ยอมฟัง เซียวจิ่วเยวียนผู้โกรธเกรี้ยวก็โยนเอกสารปึกหนึ่งให้จิ่วจิ่ว
จิ่วจิ่วหยิบเอกสารที่เขาโยนมาให้ขึ้นอ่าน
“ติงซาน… คนเมืองจิ้นโดยกำเนิด เกิดมาเชื่อฟัง… ฆ่าคนราวผักปลา…”