ภายในหมู่บ้านเหยาเหมิน หมอกพิษปกคลุมทั่วฟ้า
เมื่อเทียบกับคราวก่อนที่จิ่วจิ่วและคนอื่น ๆ มาถึง หมอกพิษครั้งนี้หนาทึบขึ้นหลายส่วน
ดูท่า สิ่งที่อยู่ในบ่อน้ำนั่นคงเริ่มก่อความวุ่นวายขึ้นอีกแล้ว
“พิษคราวนี้ร้ายแรงกว่าคราวก่อนมาก” เซียวจิ่วเยวียนเองก็สังเกตเห็นเรื่องนี้
จิ่วจิ่วนั่งอยู่บนบ่าเซียวจิ่วเยวียน ยื่นมือคว้ากระดาษเงินกระดาษทองแผ่นหนึ่งที่ถูกลมพัดมา ฉีกเป็นชิ้นแล้วโยนเล่น พลางเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า “เป็นเรื่องปกติ สิ่งที่อยู่ในบ่อน้ำร้อนใจอยากออกมาเต็มที อีกไม่นานพิษที่นี่ก็จะแผ่ขยายออกไป ถึงยามนั้นสิ่งมีชีวิตในรัศมีหลายสิบลี้คงไม่มีทางรอด”
“สิ่งที่อยู่ในบ่อน้ำนั่นแท้จริงแล้วเป็นตัวอะไรกัน พิษของมันถึงร้ายกาจเพียงนี้?” เซียวจิ่วเยวียนนึกไม่ออกจริง ๆ ว่าพิษของสิ่งมีชีวิตชนิดใดจะร้ายแรงถึงเพียงนี้
จิ่วจิ่วเอียงตัว สายตาเหลือบมองไปด้านหลัง
นางเอ่ยกับเซียวจิ่วเยวียนว่า “อีกประเดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง แล้วพวกที่ตามหลังเรามาจะจัดการอย่างไร?”
“รนหาที่ตายแท้ ๆ จะไปสนใจพวกเขาทำไม?” เซียวจิ่วเยวียนรู้มาตลอดว่ามีคนตามพวกเขาอยู่
เขาไม่ได้เปิดโปง ทั้งยังไม่ขัดขวางพวกนั้นที่ตามเข้ามาในหมู่บ้านเหยาเหมิน
มีคนรนหาที่ตาย แล้วเกี่ยวอันใดกับเขา?
จิ่วจิ่วพยักหน้า เห็นด้วยกับคำพูดของเขา
ทั้งสองสนทนากันพลางมุ่งหน้าไปยังใจกลางหมู่บ้าน
เช่นเดียวกับคราวก่อน ยิ่งเดินเข้าใกล้ใจกลางหมู่บ้าน หมอกพิษก็ยิ่งหนาทึบ
เมื่อเดินมาถึงบริเวณบ่อน้ำ สายตาของเซียวจิ่วเยวียนมองเห็นได้ไม่เกินระยะหนึ่งช่วงแขน
เบื้องหน้าพร่ามัวเป็นสีเทาหม่น แผ่กลิ่นอายอันตรายออกมา
“หืม? ตำแหน่งของบ่อน้ำเปลี่ยนไปแล้วหรือ?” เซียวจิ่วเยวียนส่งเสียงสงสัยขึ้นกะทันหัน
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา จิ่วจิ่วขมวดคิ้วและบอกให้เขาวางนางลง