“เหตุใดองค์หญิงใหญ่จึงเสด็จมาที่นี่?”
“แล้วองค์ชายองค์หญิงเหล่านี้มาทำอันใดกัน?”
……
เสียงซุบซิบแผ่วเบาลอยเข้าหูองค์หญิงใหญ่
องค์หญิงใหญ่ทำราวกับไม่ได้ยิน เชิดหน้ามองตรงแล้วก้าวไปเบื้องหน้า
“ลูกถวายคำนับเสด็จพ่อ” องค์หญิงใหญ่ทำท่าจะย่อตัวลงคำนับ
นางยังไม่ทันขยับ จักรพรรดิจิ้นยวนตี้ก็รีบห้ามไว้ “ไม่ต้องคำนับ หัวจิ้นเข้าวังมาด้วยเหตุใด? ระยะนี้สุขภาพเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? เราได้ยินว่าเมื่อหลายวันก่อนเจ้าโดนลมหนาวมา บ่าวในจวนองค์หญิงทำงานกันอย่างไร?”
ครั้นตรัสถึงประโยคสุดท้าย แววขุ่นเคืองก็ปรากฏขึ้นระหว่างคิ้วของจักรพรรดิจิ้นยวนตี้
องค์หญิงใหญ่ยิ้มละไม “ทำให้เสด็จพ่อทรงเป็นห่วงแล้ว ลูกไม่เป็นไรแล้วเพคะ”
“ไม่เป็นไรจริงหรือ? ครรภ์นี้ของเจ้าได้มายากนัก ไฉนจึงไม่อยู่พักฟื้นครรภ์ที่จวนองค์หญิงให้ดี เข้าวังมาทำอันใด? หากมีเรื่องใดก็ส่งคนเข้าวังมาแจ้ง เราจะปล่อยให้เจ้าลำบากเดินทางเช่นนี้ได้อย่างไร”
จักรพรรดิจิ้นยวนตี้ทรงรักใคร่หัวจิ้น พระธิดาคนโตอย่างแท้จริง
มิฉะนั้น ก่อนองค์หญิงใหญ่จะออกเรือน พระองค์คงไม่ฝืนธรรมเนียม มอบกองทัพให้นางกองหนึ่ง เพื่อให้นางมีหลักประกันเพียงพอที่จะไม่ถูกผู้ใดรังแก
องค์หญิงใหญ่ยิ้มกล่าว “เสด็จพ่อโปรดวางพระทัย ก่อนลูกมาได้ถามหมอหลวงแล้ว หมอหลวงยังบอกด้วยว่าการออกไปเดินบ้างเป็นครั้งคราวส่งผลดีต่อร่างกายเพคะ”
“อีกทั้งลูกไม่ได้เข้าวังมานาน จึงคิดถึงเสด็จพ่อด้วยเพคะ”
เมื่อได้ยินนางกล่าวเช่นนี้ คิ้วที่ขมวดแน่นของจักรพรรดิจิ้นยวนตี้ก็คลายลง
องค์หญิงใหญ่จึงเอ่ยถาม “เสด็จพ่อ ได้ยินว่าวันนี้ทางนี้ครึกครื้นยิ่งนัก ลูกถือวิสาสะพาพวกน้องชายและน้องสาวมาร่วมชมความสนุกด้วย ขอเสด็จพ่ออย่าทรงถือโทษที่ลูกตัดสินใจเองเลยเพคะ”
“มีเรื่องสนุกอันใดกัน ให้พวกเขาแยกย้ายกลับไป……” จักรพรรดิจิ้นยวนตี้ยังตรัสไม่ทันจบ ก็มีเสียงหนึ่งขัดขึ้น