เซียวจิ่วเยวียนไม่เคยคาดคิดเลยว่า ตราพยัคฆ์ของมหาอาณาจักรฉีจะตกไปอยู่ในมือเจียงเจวี๋ย องค์ชายจากต่างแคว้น
เขารับตราพยัคฆ์มา พลางทอดสายตาเย็นเยียบไปยังเจียงเจวี๋ย
“ของสิ่งนี้ เจ้าได้มาจากที่ใด”
แม้ในใจจะคาดเดาคำตอบได้แล้ว เซียวจิ่วเยวียนก็ยังเอ่ยถามเจียงเจวี๋ย
เจียงเจวี๋ยไม่ตอบ กลับย้อนถามเซียวจิ่วเยวียนด้วยรอยยิ้ม “ไท่จื่อเตี้ยนเซี่ยทรงคิดว่าอย่างไรเล่า”
เวลานั้น องค์ชายสี่กับคนอื่น ๆ ก็ได้สติขึ้นมา
สีหน้าขององค์ชายสี่มืดครึ้มจนแทบมีหยดน้ำไหลออกมา แววสังหารวาบผ่านดวงตา เขากัดฟันถามเจียงเจวี๋ย “องค์ชายรองหมายความว่าอย่างไร”
พวกเขาต่างหากที่อยู่เรือลำเดียวกัน
แต่เรื่องที่ตราพยัคฆ์อยู่ในมือเจียงเจวี๋ย เขากลับไม่เคยเอ่ยปากบอกแม้แต่น้อย
เจียงเจวี๋ยยักไหล่อย่างไร้พิษภัยให้แก่องค์ชายสี่ “ข้าเพียงรับฝากผู้อื่นมา องค์ชายสี่อย่าคิดมากไปเลย”
องค์ชายสี่แทบถูกเขาทำให้โมโหจนควันออกหู
เขาอุตส่าห์ยกตราพยัคฆ์ที่ได้มาให้เซียวจิ่วเยวียน แล้วยังบอกให้ตนอย่าคิดมากอีกหรือ
“ตราพยัคฆ์อยู่ในมือเจ้า เหตุใดจึงไม่เคยบอกข้าสักคำ” องค์ชายสี่จ้องเจียงเจวี๋ยเขม็ง แววสังหารเลือนรางวาบผ่านก้นบึ้งดวงตา
เจียงเจวี๋ยแบมือทั้งสองข้าง “องค์ชายสี่ก็ไม่ได้ถามข้านี่”
องค์ชายสี่โมโหจนเจ็บไปทั้งตับไตไส้พุง
เขาสูดหายใจลึก ข่มเพลิงโทสะในใจ ก่อนหันไปมองเซียวจิ่วเยวียน “เสด็จพี่ไท่จื่อ หากมอบตราพยัคฆ์ให้ข้า ข้าจะช่วยปกปิดชาติกำเนิดของเจ้า ไม่ให้ผู้คนล่วงรู้เรื่องอัปยศที่อดีตฮองเฮาก่อไว้ เป็นอย่างไร”
“เจ้ารนหาที่ตาย!” ผู้ที่เซียวจิ่วเยวียนเคารพรักที่สุดคืออดีตฮองเฮาผู้ล่วงลับ เมื่อได้ยินองค์ชายสี่กล่าวลบหลู่พระนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความอดทนของเขาก็ถึงขีดจำกัด