จิ่วจิ่วเอียงศีรษะมองเซียวจิ่วเยวียน “มีหรือ?”
“ไม่มีหรือ?” แววตาที่เซียวจิ่วเยวียนมองนางฉายความขุ่นเคืองอยู่หลายส่วน “ลองคิดดูให้ดีอีกครั้ง”
จิ่วจิ่วส่ายศีรษะน้อย ๆ ราวกับกลองป๋องแป๋ง “ไม่มี ไม่มี ท่านไปเล่นทางโน้น อย่ามารบกวนพวกเราคุยธุระสำคัญ”
น้ำเสียงนั้นไม่ต่างจากผู้ใหญ่ไล่เด็กที่ไม่รู้ความสักนิด
ชั่วพริบตาต่อมา มือใหญ่ข้างหนึ่งก็คว้าหลังคอเสื้อจิ่วจิ่วไว้
“เสี่ยวเยวียนจื่อ อย่าก่อเรื่อง ข้าไม่ต้องรักษาหน้าหรืออย่างไร?” จิ่วจิ่วรู้สึกว่าเสี่ยวเยวียนจื่อไม่รู้ความเอาเสียเลย
จะมาทำกับนางเช่นนี้ต่อหน้าศิษย์และขุนพลใหญ่ในอนาคตของนางได้อย่างไร?
รอดูเถิดว่ากลับไปแล้วนางจะอบรมเขาอย่างไร
เซียวจิ่วเยวียนแทบถูกนางทำให้โกรธจนหัวเราะ “ก่อนจะห่วงรักษาหน้าของเจ้า เจ้าไม่คิดจะบอกข้าให้ชัดก่อนหรือ ว่าผู้ใดส่งคนเหล่านี้มาจับพวกเจ้าและซุ่มโจมตีข้า มีจุดประสงค์อันใด?”
จิ่วจิ่วร้อง “เอ๋” “ข้าไม่ได้บอกท่านหรือ?”
“ไม่ได้” เซียวจิ่วเยวียนเค้นคำออกมาทีละคำ
จิ่วจิ่วตบมือเขาเป็นสัญญาณให้วางนางลงก่อน
เมื่อเท้าทั้งสองแตะพื้น นางก็จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วจึงขมวดคิ้วกล่าวกับเซียวจิ่วเยวียน “เสี่ยวเยวียนจื่อ คราวหน้าเจ้าทำตัวไม่รู้จักผู้ใหญ่เช่นนี้อีก ข้าจะโกรธแล้ว…”
“พูดเรื่องสำคัญ!” เซียวจิ่วเยวียนอยากตบก้นนางสักฉาด
คล้ายจิ่วจิ่วจะสังเกตเห็นแววข่มขู่ในดวงตาของเซียวจิ่วเยวียน จึงกระแอมสองครั้งแล้วกล่าวว่า “ฮึ ก็องค์ชายอุจจาระผู้นั้นนั่นแหละ เป็นคนดีไม่ชอบ ดันคิดเป็นกบฏลอบสังหารฮ่องเต้!”