“พรืด!”
มีคนกลั้นหัวเราะไม่อยู่จนหลุดเสียงออกมา
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีผู้ที่จำตัวตนของเจ้าก้อนแป้งอ้วนได้ ตะโกนเสียงดังว่า “คุณชายเฉิน อย่าล้อเล่นเลย พวกเรามากมายเพียงนี้ยังคิดหาวิธีไม่ออก เด็กน้อยอย่างเจ้าจะมีปัญญาอะไร คุณหนูเจ็ดตระกูลลั่วเป็นดาวนำโชค เจ้าอย่าออกมาขายหน้าเลย”
เจ้าก้อนแป้งอ้วนถูกดูแคลนก็โกรธยิ่งนัก
ทว่าเขายังเยาว์วัย ทั้งยังตัวคนเดียวไร้กำลัง จะเถียงคนเหล่านี้ก็สู้ไม่ได้
ขณะที่โกรธจนดวงตาแดงก่ำ มือเรียวยาวขาวผ่อง ข้อนิ้วเด่นชัดข้างหนึ่งก็วางลงบนไหล่ของเจ้าก้อนแป้งอ้วนอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังปลอบโยน
จากนั้นเสียงใสกังวานน่าฟังของเด็กหนุ่มก็ดังขึ้นข้างกายเจ้าก้อนแป้งอ้วน “พวกท่านคิดวิธีไม่ออก ก็เป็นเพราะไร้ความสามารถเอง การรังแกเด็กน้อยมิได้ทำให้ท่านได้รับความโปรดปรานจากท่านพระอาจารย์วั่งเฉิน มีแต่จะทำให้เห็นว่าพวกท่านสายตาคับแคบ มองการณ์สั้น”
“ช่างปากกล้านัก เจ้าเป็นใครกัน ซ่อนหัวซ่อนหาง ไม่กล้าให้ผู้ใดเห็นหน้า!” คนที่ถูกเฉินอวิ๋นฝานเสียดสีตวาดด้วยความโกรธ
ทว่าเฉินอวิ๋นฝานกลับไม่แม้แต่จะเหลือบมองเขา เพียงหันไปถามท่านพระอาจารย์วั่งเฉิน “ท่านพระอาจารย์วั่งเฉิน ข้าเริ่มได้หรือยัง?”
“อาตมาเชิญประสก” ท่านพระอาจารย์วั่งเฉินมองเฉินอวิ๋นฝานแวบหนึ่งอย่างมีความหมาย ในใจเองก็ใคร่รู้อยู่บ้าง
ทุกคนจ้องเฉินอวิ๋นฝานอย่างคาดหวัง อยากรู้ว่าเขาจะใช้วิธีใดเด็ดดอกบัวทองในสระมาได้
คงมิใช่เหาะเหินเดินอากาศกระมัง?
ท่ามกลางสายตาของทุกคน เฉินอวิ๋นฝานหยิบก้านไฟออกมาอย่างไม่รีบร้อน เปิดมันแล้วจุดหญ้าแห้งเส้นหนึ่ง
หญ้าแห้งเส้นนั้นไหม้เป็นเถ้าถ่านในมือเขา