“จวิ้นจู่น้อย จะปล่อยเขาไปเช่นนี้จริงหรือ?”
เมื่อเห็นแผ่นหลังของคุณชายใหญ่หรงห่างออกไปทุกที ก็มีคนอดก้าวเข้ามาถามจิ่วจิ่วไม่ได้
จิ่วจิ่วพยักหน้า “อืม ยามนี้เขายังตายไม่ได้”
กล่าวจบ นางก็เอ่ยต่อ “หาคนสองคนไปส่งเขากลับจวนตระกูลหรง จำไว้ว่าให้เอิกเกริกที่สุด ยิ่งครึกโครมยิ่งดี ถ้าได้ตีฆ้องตีกลองส่งคนกลับไปด้วยก็ยิ่งเหมาะ”
ผู้คุมคุกผู้นั้นแม้ไม่เข้าใจเจตนาของจิ่วจิ่ว แต่ก็ยังทำตามคำสั่ง
“ผู้ที่บาดเจ็บไปจัดการบาดแผล ส่วนผู้ที่ไม่บาดเจ็บก็จัดการศพเหล่านี้เสีย”
จิ่วจิ่วกำชับสั้น ๆ สองสามประโยค จากนั้นก็ชี้ตัวคนหนึ่งให้รับผิดชอบจัดการเรื่องที่เหลือ
ส่วนนางพาติงซานไปหานักโทษที่ช่วยพวกเขาสงบเหตุวุ่นวาย
ครานี้มีคนถูกปล่อยออกมาทั้งหมดเจ็ดคน
ทั้งเจ็ดล้วนเป็นคนที่จิ่วจิ่วเลือกสรรมาอย่างถี่ถ้วน
พวกเขาไม่ได้เป็นคนชั่วร้ายถึงขั้นไม่อาจให้อภัย
แต่ละคนถูกคุมขังในคุกหลวงด้วยเหตุผลแตกต่างกันไป
“เมื่อครู่ ขอบคุณพวกท่านมาก” จิ่วจิ่วเดินเข้าไปกล่าวขอบคุณทั้งเจ็ด
ทั้งเจ็ดมีทั้งชายและหญิง ต่างมองจิ่วจิ่วด้วยแววตาสงบนิ่ง
หญิงสาวชุดแดงผู้หนึ่งมีท่าทางเย้ายวนงดงาม นางเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน “เรื่องที่จวิ้นจู่น้อยรับปากข้าไว้ จะทำตามเมื่อใด?”
“หรูเหนียง เดิมเป็นนางเอกคณะละคร ต่อมาถูกผู้มีอำนาจคนหนึ่งหมายตา จึงรับนางเข้าจวนเป็นอนุ หลังให้กำเนิดบุตรสาว ชายที่เคยพร่ำบอกว่ารักและทะนุถนอมนางกลับใช้บุตรสาวข่มขู่ แล้วส่งนางไปเป็นของกำนัลให้ชายหลายคนเสพสุข ต่อมานางรู้ว่าบุตรสาวถูกส่งให้ผู้อื่น ด้วยโทสะจึงวางยาพิษคนทั้งตระกูลของชายผู้นั้น เกือบทำให้พวกเขาตายหมดทั้งบ้าน”