ท้ายที่สุด ในงานเลี้ยงวังหลวงครานี้ จิ่วจิ่วกลายเป็นผู้ที่ได้ประโยชน์ที่สุด
ฝูเป่าจากที่เคยเป็นดาวเด่นท่ามกลางผู้คน กลับกลายเป็นตัวตลกของคนทั้งเมืองหลวง
จักรพรรดิจิ้นยวนตี้ทำราวกับไม่มีเรื่องรับญาติเกิดขึ้น แม้พระสนมกุ้ยเฟยจะเอ่ยปากช่วยฝูเป่าหลายครั้งหลายครา จักรพรรดิจิ้นยวนตี้ก็ยังทำเป็นไม่ได้ยิน
ฝูเป่าเองก็โกรธแค้นจนไม่รู้จะระบายที่ใด
แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จำต้องกล้ำกลืนความเสียเปรียบครั้งนี้ไว้
ยามฝูเป่ากำลังครุ่นคิดด้วยความเคียดแค้นว่าจะเอาคืนจิ่วจิ่วอย่างไรอยู่นั้น
โอกาสก็มาถึง!
ดอกบัวทองแห่งคุณความดี ซึ่งวัดพิทักษ์แคว้นจะเปิดให้ชมเพียงสิบปีครั้ง ออกดอกแล้ว
ดอกบัวทองแห่งคุณความดี จะผลิบานทุกสิบปี เมล็ดบัวของมันเป็นวัตถุดิบหลักที่ราชครูใช้หลอมโอสถยืดอายุ
ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น เมื่อดอกบัวทองแห่งคุณความดี ผลิบาน ท่านพระอาจารย์วั่งเฉินซึ่งปิดด่านอยู่ย่อมออกจากด่านเป็นแน่
หากผู้ใดขอคำทำนายชะตาจากท่านพระอาจารย์วั่งเฉินได้สักประโยค ผู้นั้นย่อมได้รับประโยชน์ไปตลอดชีวิต
ข่าวแพร่ไปถึงเมืองหลวง พระสนมกุ้ยเฟยจึงนำเหล่าพระสนมในวังหลัง พร้อมด้วยองค์หญิงและองค์ชายที่ยังมิได้อภิเษกสมรส มุ่งหน้าไปยังวัดพิทักษ์แคว้นเพื่อชมความงามของดอกบัวทอง
ในฐานะจวิ้นจู่น้อยเพียงองค์เดียวแห่งตำหนักบูรพา จิ่วจิ่วย่อมมีสิทธิ์ไปด้วย
“เจ้าจำเป็นต้องไปให้ได้หรือ?” เซียวจิ่วเยวียนขมวดคิ้วถามจิ่วจิ่ว
เดิมทีเขาตั้งใจจะไปด้วย ทว่าสองวันนี้สิงโตเฒ่ากำลังช่วยขจัดพิษตกค้างในร่างกายให้เขา
ต้องแช่น้ำยาและรับการฝังเข็มจากสิงโตเฒ่าต่อเนื่องกัน ขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไปไม่ได้