อีกด้านหนึ่ง หลังจากจิ่วจิ่วกล่อมเสี่ยวเยวียนจื่อจอมตระหนี่และปากแข็งของตนจนสงบลงแล้ว ก็เริ่มมอบหมายภารกิจให้เขา
“อีกไม่นานคนจากกรมพระอาญาสิทธิ์ก็จะมาจับเจ้า จำสิ่งที่ข้ากำชับเมื่อครู่ได้หรือไม่?”
จิ่วจิ่วถามเซียวจิ่วเยวียน
เซียวจิ่วเยวียนเลิกคิ้ว “จำได้แน่นอน ไม่ยอมรับ ไม่ปฏิเสธ และไม่ขัดขืน”
หลักสามไม่ อันเป็นสิ่งจำเป็นของบุรุษเจ้าชู้!
จิ่วจิ่วพึงพอใจยิ่ง “ดีมาก จำไว้ แล้วก็ทำเช่นนี้แหละ”
เซียวจิ่วเยวียนเห็นว่าเรื่องนี้ไม่ยากสำหรับตนแม้แต่น้อย
เพียงแต่...
“เหตุใดต้องให้ข้าทำเช่นนี้?”
ไม่ยอมรับ เขาเข้าใจ
เดิมทีก็ไม่เกี่ยวข้องกับเขา ย่อมไม่จำเป็นต้องยอมรับ
ไม่ปฏิเสธ เขาก็เข้าใจเช่นกัน
คลุมเครือเช่นนี้ยิ่งทำให้ผู้คนคาดเดาไม่ถูก
แต่คำว่าไม่ขัดขืนของนางหมายความว่าอย่างไร?
เซียวจิ่วเยวียนคิดไม่ตกจริง ๆ
ไม่ขัดขืนอะไร?
เหตุใดจึงไม่ขัดขืน?
จิ่วจิ่วยิ้มเจ้าเล่ห์ พลางเก็บงำเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ “ถึงเวลานั้นเจ้าก็จะรู้เอง”
กล่าวจบ นางก็หัวเราะ “ฮิ ๆ ๆ...” อีกหลายครั้ง
เสียงหัวเราะนั้นทำให้เซียวจิ่วเยวียนรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง
เขารู้สึกอยู่เสมอว่าตนกำลังจะถูกนางขายเสียแล้ว
นางคงไม่คิดเล่นงานเขากระมัง?
จิ่วจิ่วราวกับอ่านความคิดในใจเขาออก จึงกล่าวทันทีว่า “เจ้าเป็นคนสำคัญที่สุดของข้า ข้าจะเล่นงานใครก็ไม่มีวันเล่นงานเจ้า ข้าทำใจไม่ได้หรอก!”
“หากเจ้าไม่เชื่อ เช่นนั้นก็ช่าง...”
จิ่วจิ่วยังพูดไม่ทันจบก็ถูกขัดขึ้นว่า “ตกลง”
“เสี่ยวเยวียนจื่อ เจ้าไม่ต้องฝืนใจ ข้าไม่อยากบังคับเจ้า เจ้าคือคนที่ข้าใส่ใจยิ่ง ข้าไม่อยากเห็นเจ้าต้องเสียเปรียบเพราะข้า”