บทที่ 51 ขุดไปขุดมาในบ่อน้ำแห้งเล็ก ๆ…… คำพูดของเซียวจิ่วเยวียนทำให้อู๋ซินชะงักงัน
จากนั้นเขาก็หลุดปากว่า “เป็นไปไม่ได้ กุญแจนั่นเห็นชัดว่าอยู่…เจ้าหลอกข้า!”
อู๋ซินเพิ่งรู้ตัวว่าตนเกือบตกหลุมพราง
ดวงตาลุ่มลึกของเซียวจิ่วเยวียนจับจ้องอู๋ซิน น้ำเสียงเย็นชา “ข้าเพียงถามเจ้าว่าผู้ใดบอกว่ากุญแจไม่ได้อยู่ในมือข้า ข้าเคยพูดหรือว่ากุญแจอยู่ในมือข้า?”
“เจ้า…เป็นถึงไท่จื่อ กลับใช้เล่ห์กลเช่นนี้ ไม่กลัวผู้คนหัวเราะเยาะหรือ?” ในแววตาของอู๋ซินมีโทสะ
เซียวจิ่วเยวียนไม่แยแสความโกรธของเขา
ก้มหน้าบอกจิ่วจิ่วว่า “ให้หนูน้อยของเจ้าไปขุดรูสักรู”
“ไม่ได้ ประตูบานนั้นมีพิษร้าย เสี่ยวฮุยจะตายเอา” จิ่วจิ่วกอดเสี่ยวฮุยไว้ ทั้งคนทั้งหนูส่ายหน้าเป็นพัลวัน
จิ่วจิ่วหันไปบอกเซียวจิ่วเยวียนว่า “เสี่ยวเยวียนจื่อ เจ้าขึ้นไปเอง!”
ใบหน้าของเซียวจิ่วเยวียนพลันคล้ำลง “มีพิษร้ายแล้วยังให้ข้าขึ้นไปอีกหรือ?”
“ท่านไม่ตายเสียหน่อย” จิ่วจิ่วกล่าวอย่างมีเหตุผล
เซียวจิ่วเยวียนเหลือบมองอู๋ซิน “เขาก็ไม่กลัวพิษ เหตุใดเจ้าไม่ให้เขาไป?”
จิ่วจิ่วแอบมองอู๋ซินอย่างกระอักกระอ่วน “เช่นนั้นจะน่าเกรงใจเพียงใดเล่า เขามาช่วยเหลือ มิใช่…”
“พูดตามตรง” เซียวจิ่วเยวียนตัดบทคำพูดเหลวไหลของนาง
จิ่วจิ่วตอบตามจริง “ใบหน้าของเขางดงามถึงเพียงนั้น หากบาดเจ็บขึ้นมาจะทำเช่นไร?”
“เสี่ยวเยวียนจื่อไม่เหมือนกัน ใบหน้าท่านขี้เหร่กว่านี้ ข้าก็ไม่รังเกียจ ไม่งามก็ไม่งามเถิด!”
เซียวจิ่วเยวียนหัวเราะเยาะ “ข้าควรขอบคุณที่เจ้าไม่รังเกียจหรือไม่?”
จิ่วจิ่วโบกมือ “เฮ้อ ใครใช้ให้ท่านเป็นลูกแท้ ๆ ของข้า…แค่ก ๆ อย่าพูดเรื่องไร้สาระกันเลย เข้าเรื่องเถิด ประตูนี้ต้องเปิดอย่างไร?”