“เจ้าว่าเงินหนึ่งพันตำลึงมากไปหรือ?” จิ่วจิ่วเอียงศีรษะถามอู๋ซิน
อู๋ซินพยักหน้าทันที มากอยู่แล้ว นั่นเป็นเงินหนึ่งพันตำลึงขาววาวเชียวนะ
จิ่วจิ่วเอ่ยทันควัน “เช่นนั้นก็สองพันตำลึงแล้วกัน”
อู๋ซิน: ?
“ไม่ใช่สิ เหตุใดเจ้าถึงเรียกเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เล่า?”
จิ่วจิ่วเท้าเอว พลางฮึดฮัด “ใครใช้ให้เจ้าทำข้าตกใจเล่า? หากยังเห็นว่ามาก เช่นนั้นก็สามพัน...”
“ให้ สองพันตำลึงใช่หรือไม่ ข้าให้ก็ได้!” อู๋ซินรีบตัดบทจิ่วจิ่ว
เขาลอบคิดว่าเงินก้อนนี้คงต้องไปขอจากอาจารย์ เขาเป็นเพียงพระน้อยยากจนคนหนึ่ง จะมีเงินมากมายเพียงนั้นได้อย่างไร
หลังตกลงเรื่องค่าชดเชยกันเรียบร้อย จิ่วจิ่วจึงถามอู๋ซิน “เจ้าไม่คอยรับใช้อาจารย์อยู่ข้างกาย กลับวิ่งเพ่นพ่านไปทั่วด้วยเหตุใด?”
“แค่ก ข้ามีเรื่องอยากขอให้เจ้าช่วย” ขณะกล่าว สีหน้าของอู๋ซินดูไม่เป็นธรรมชาติอยู่บ้าง
จิ่วจิ่วสังเกตเห็นสีหน้าของเขา ปฏิกิริยาแรกคือนางกุมถุงเงินของตนไว้ “ยืมเงินหรือ? ไม่มี”
มุมปากอู๋ซินกระตุกสองครั้ง “ข้าไม่ได้จะยืมเงินเจ้า”
“อ้อ เช่นนั้นก็ไม่มีเรื่องแล้ว” พอได้ยินว่าเขาไม่ยืมเงิน จิ่วจิ่วก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
จากนั้นก็ได้ยินอู๋ซินเอ่ยว่า “พรุ่งนี้เจ้าว่างหรือไม่ ไปบ้านข้าด้วยกันสักเที่ยวเถิด!”
จิ่วจิ่วเบิกตากว้าง “เจ้ามีบ้านด้วยหรือ?”
นางนึกมาตลอดว่าอู๋ซินเป็นเด็กกำพร้าที่ไร้บิดามารดาเสียอีก
อู๋ซินมองนางอย่างจนใจ “ข้าย่อมมีบ้าน ทั้งยังมีบิดามารดา พี่น้องชายหญิงด้วย”
“อ้อ” จิ่วจิ่วพยักหน้า ก่อนถามเขา “เจ้าจะกลับบ้านก็กลับไปสิ เหตุใดต้องให้ข้าไปด้วย?”