ฟ่อ—
สิงโตเฒ่าสูดลมหายใจเฮือก รีบแก้ตัวว่า “ข้าเปล่า ไม่ใช่... ไม่ได้ทำเพราะคิดว่าท่านเป็นคนนอก”
“ก่อนหน้านี้จวิ้นจู่น้อยให้ข้าปรุงยาลูกกลอนหลายชนิดที่มีสรรพคุณต่างกัน ข้าพลาดเติมบางอย่างลงไป ทำให้ฤทธิ์ยาแปรปรวนเกินควบคุม แค่นั้นเอง ข้าไม่ได้วางยาให้จวิ้นจู่น้อย อย่ากล่าวหาเหลวไหล”
สิงโตเฒ่าอธิบายรวดเดียวจบ เมื่อสัมผัสได้ว่าสายตาคมกริบของเซียวจิ่วเยวียนที่จับจ้องตนเคลื่อนออกไป เขาจึงค่อยถอนหายใจโล่งอก
เขายกมือตบอกด้วยความหวาดผวาที่ยังหลงเหลือ
แทบทำเขาขวัญหนีดีฝ่อ! นึกว่าถูกไท่จื่อวิปริตหักคอเสียแล้ว!
“เช่นนั้นหลายวันที่เจ้าหลับใหลไป เป็นเพราะกินยาผิดด้วยตนเองหรือ?” เซียวจิ่วเยวียนถามพลางทอดสายตามองจิ่วจิ่ว
จิ่วจิ่วเอียงศีรษะ มองเขาอย่างงุนงง “กินยาผิดอะไร? ใครกินยาผิดหรือ?”
“ใช่เจ้าหรือไม่ ชิงอู๋? หรือสิงโตเฒ่า? ยามีพิษสามส่วน พวกเจ้าอย่าเห็นว่าตนยังเยาว์วัย ร่างกายแข็งแรง แล้วกินอะไรตามใจชอบ ระวังจะถูกพิษตาย”
ชิงอู๋กับสิงโตเฒ่าขานรับติด ๆ กัน ต่างไม่กล้าสบตาเซียวจิ่วเยวียน
โดยเฉพาะสิงโตเฒ่า แทบอยากหารูมุดหนี
ถูกคั่นอยู่กลางบิดากับบุตรสาวคู่นี้ช่างลำบากเหลือเกิน
“จริงสิ ข้าหลับไปห้าวัน แล้วการประลองใหญ่ของสำนักศึกษาล่ะเป็นอย่างไรบ้าง?” เมื่อครู่จิ่วจิ่วมัวแต่คิดบัญชีกับสิงโตเฒ่าที่พึ่งพาไม่ได้ จนลืมเรื่องการประลองใหญ่ของสำนักศึกษาไปเสียสนิท
เซียวจิ่วเยวียนกล่าวว่า “ในสำนักศึกษาทั้งสามแห่งมีสายลับจากแคว้นอื่นแฝงตัวเข้ามา เสด็จพ่อมีพระบัญชาให้ยกเลิกการประลองใหญ่ของสำนักศึกษาแล้ว นักศึกษาที่มีพิรุธถูกควบคุมตัวไว้ ส่วนผู้ที่ไม่มีปัญหากลับออกจากนครหลวง มุ่งหน้ากลับสำนักศึกษาไปหมดแล้วตั้งแต่เมื่อวาน”
“แค่นี้หรือ?” จิ่วจิ่วร้อนใจ “ยกเลิกการประลองใหญ่ของสำนักศึกษาแล้ว แล้วรางวัลของข้าเล่า? ข้าอุตส่าห์ทุ่มสุดกำลัง เกือบเอาชีวิตไปทิ้ง รางวัลของข้าคงไม่ถูกริบไปหรอกกระมัง?”