“ฮือ ๆ ๆ……”
จิ่วจิ่วเพิ่งยกเท้าเตะคุณชายรองลั่วไปสองที ก็ได้ยินเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นราวกับผีสาวดังมาจากด้านหลัง
จิ่วจิ่วหันกลับไปถลึงตามององค์หญิงเก้าที่กอดเข่าหดตัวอยู่ข้างหนึ่ง “หากส่งเสียงคร่ำครวญอีกคำเดียว ข้าจะยัดเท้าเจ้าเข้าไปในคอ อุดปากเจ้าเสีย”
“มะ…ฮึก…ไม่เอา” องค์หญิงเก้าตกใจจนสะอึก รีบยกมือปิดปาก ไม่ส่งเสียงอีก
จิ่วจิ่วจึงหันกลับไปสนใจหมูตายตรงหน้า แล้วเตะต่อ
นางเตะไปสิบกว่าทีแล้ว หมูตายตัวนี้ก็ยังไม่มีปฏิกิริยาแม้แต่น้อย
ความอดทนของจิ่วจิ่วใกล้หมดลงเต็มที
นางไม่คิดจะออมแรงอีกแล้ว กำลังจะกระทืบลงไปอย่างแรง เสียงขององค์หญิงเก้าก็ดังมาจากด้านหลัง “เอ่อ…ให้ข้าลองดูได้หรือไม่!”
“เจ้าน่ะหรือ?” จิ่วจิ่วมองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า
มิใช่ว่าจิ่วจิ่วดูแคลนผู้อื่น ทว่าองค์หญิงเก้าผู้อ่อนแอบอบบางเช่นนี้ ดูอย่างไรก็ไม่น่าจะช่วยอะไรได้ในเรื่องแบบนี้
ถึงกระนั้นนางก็ยังยอมตกลง
ถือเสียว่าทำเพื่อไข่มุกเรืองแสงและไข่มุกทะเลตะวันออกเหล่านั้นก็แล้วกัน
ทว่าฉากต่อมา กลับทำให้จิ่วจิ่วตกตะลึงอย่างยิ่ง
เห็นเพียงองค์หญิงเก้าผู้ดูอ่อนแอราวกับสายลมพัดวูบเดียวก็ปลิวได้ ถอดปิ่นปักผมบนศีรษะออก แล้วแทงลงไปที่ต้นขาด้านในของคุณชายรองลั่วอย่างแรง
นางไม่ได้ดึงปิ่นออกทันทีหลังแทงลงไป แต่กลับออกแรงลากเสียอย่างนั้น
“อ๊าก——”
ปิ่นกรีดเป็นแผลลึกบนต้นขาด้านในของคุณชายรองลั่ว
เลือดเปียกชุ่มกางเกง ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้เขาฟื้นจากหมดสติขึ้นมาทั้งอย่างนั้น
องค์หญิงเก้ายิ้มเขิน ๆ ให้จิ่วจิ่ว “เรียบร้อย เขาฟื้นแล้ว”
จิ่วจิ่วจ้องนาง ก่อนชูนิ้วโป้งให้
“เก่งกาจ! เคยฝึกมาหรือ?”
ลงมือรวดเร็ว แม่นยำ และเด็ดขาดเช่นนี้ ต้องเคยฝึกมาแน่
องค์หญิงเก้าส่ายหน้า เอ่ยอย่างเขินอายเล็กน้อย “หม่อมฉันช่วยพระมารดาคำนวณบัญชีและยกสมุดบัญชีอยู่บ่อย ๆ มือจึงมีแรงมากกว่าใคร”