ไป๋เสี่ยวหนิงถูกนางกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา จึงถามว่า “เจ้าอยากพนันสิ่งใดกับข้า?”
“พนันว่าเจ้าจะออกจากเมืองหลวงได้สำเร็จหรือไม่”
จิ่วจิ่วกล่าวจบ ก็เสริมอีกประโยคว่า “ข้าพนันว่าเจ้าออกไปไม่ได้”
เมื่อได้ยินว่าสิ่งที่จิ่วจิ่วจะพนันกับตนคือเรื่องนี้ มุมปากของไป๋เสี่ยวหนิงก็ยกขึ้นเล็กน้อย
“ได้สิ ข้าพนันกับเจ้า”
จากนั้นนางก็กล่าวว่า “ขอเตือนเจ้าไว้ก่อน ข้าให้คนปลอมเป็นเราทั้งสองไปที่โรงน้ำชาแล้ว ภายในเวลาอันสั้น ย่อมไม่มีผู้ใดรู้ว่าเจ้าถูกข้าพาตัวไป”
ความหมายของนางคือ ให้จิ่วจิ่วอย่าได้รอให้ใครมาช่วย
จิ่วจิ่วพยักหน้า “ข้าเดาได้แล้ว”
“ข้าก็ไม่ได้คิดจะให้ใครมาช่วยข้า” จิ่วจิ่วกล่าวต่อ
ถ้อยคำนี้ทำให้ไป๋เสี่ยวหนิงเผยสีหน้าฉงน “เจ้ายินดีออกจากเมืองหลวงไปกับข้าจริงหรือ?”
จิ่วจิ่วยักไหล่ “ข้าจะยินดีออกไปกับเจ้าหรือไม่ ที่จริงก็ไม่สำคัญ”
ยังไม่ทันที่ไป๋เสี่ยวหนิงจะถามเหตุผล
มุมปากจิ่วจิ่วก็ยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อว่า “รอให้ออกจากเมืองหลวงไปได้ก่อนค่อยว่ากัน!”
จิ่วจิ่วไม่กล่าวสิ่งใดอีกแม้แต่คำเดียว
ต่อให้นางพูดออกไป ไป๋เสี่ยวหนิงก็อาจไม่เชื่อ
อีกทั้งนางยังมีเรื่องหนึ่งที่ต้องพิสูจน์ให้แน่ชัด
ไม่นาน รถม้าก็เคลื่อนออกจากเมืองหลวง
เมื่อมองเห็นประตูเมืองหลวงเล็กลงทีละน้อย
ไป๋เสี่ยวหนิงก็ยิ้มพลางกล่าวกับจิ่วจิ่วว่า “เจ้าแพ้แล้ว”
“อย่าเพิ่งร้อนใจ เรายังไม่พ้นเขตเมืองหลวง” จิ่วจิ่วกำลังใช้ปิ่นจิ้มกำยานในกระถางเล่น
ยาสลบไร้ผลต่อนาง
ไป๋เสี่ยวหนิงเองก็รับยาถอนพิษไว้ล่วงหน้าแล้ว กำยานนี้จึงเป็นเพียงของประดับสำหรับพวกนาง