“พี่จิงหง ข้าจะออกไปข้างนอก”
ใกล้เที่ยงแล้ว จิ่วจิ่วก็นั่งไม่ติดอีกต่อไป
นางเรียกจิงหงแล้วเตรียมไปคุกหลวง
ยามกำลังจะออกจากประตู บังเอิญพบเซียวจิ่วเยวียนที่เพิ่งกลับมาจากข้างนอก
“เจ้าจะไปคุกหลวงหรือ?” เพียงเซียวจิ่วเยวียนเห็นท่าทางของจิ่วจิ่ว ก็รู้ว่านางกำลังจะไปคุกหลวง
จิ่วจิ่วพยักหน้า “ซือหูหูบอกว่าจะมาหาข้าตั้งแต่เช้า ทว่ายามนี้ก็ยังไม่มา ข้ารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล”
จิ่วจิ่วยังไม่ทันได้เอ่ยถึงความรู้สึกไม่สบายใจในอก ก็ได้ยินเซียวจิ่วเยวียนกล่าวว่า “สือหวยเหยียนเกิดเรื่องแล้ว”
“เป็นไปได้อย่างไร?” ปฏิกิริยาแรกของจิ่วจิ่วคือไม่เชื่อ
ซือหูหูของนางเป็นบุคคลเช่นไร?
แม้แต่ผู้อาวุโสใหญ่ที่เก่งกาจที่สุดในตระกูลยังต้องให้ความเคารพเขาอยู่หลายส่วน
แม้เมื่อมาถึงโลกนี้แล้ว พลังของซือหูหูจะถูกวิถีสวรรค์กดข่ม ทว่าความสามารถด้านการต่อสู้ของเขาก็ยังนับว่าอยู่ในระดับแนวหน้า
จะเกิดเรื่องกับเขาได้อย่างไร?
นางไม่เชื่อ
“ค่อยพูดกันระหว่างทาง” เซียวจิ่วเยวียนกล่าวทันที
จิ่วจิ่วไม่พูดให้เสียเวลา รีบตามไป
ระหว่างทาง เซียวจิ่วเยวียนบอกข่าวร้ายแก่จิ่วจิ่วว่า สือหวยเหยียนหายตัวไปแล้ว
“หายตัวไปหรือ?” หลังจากตกตะลึงแล้ว สิ่งที่ตามมาคือความไม่เชื่อ
จิ่วจิ่วขมวดคิ้วถามเซียวจิ่วเยวียน “อยู่ดี ๆ ซือหูหูจะหายตัวไปได้อย่างไร? สถานที่สุดท้ายที่เขาปรากฏตัวคือที่ใด? คนที่อยู่กับเขาเป็นใคร?”
เซียวจิ่วเยวียนส่ายหน้า “เจ้าไปถึงแล้วก็จะรู้เอง”
ไม่นาน รถม้าก็มาถึงคุกหลวง
จิ่วจิ่วเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเสี่ยวเยวียนจื่อจึงบอกว่า เมื่อนางมาถึงคุกหลวงก็จะรู้เอง