ไป๋เสี่ยวเฟิง: …
เขาไม่เคยนึกฝันเลยว่า ของขวัญชิ้นแรกที่หลานสาวตัวน้อยมอบให้ตน จะเป็นสิ่งนี้
“นี่ขนมดอกกุ้ยฮวากระมัง? รสชาติก็ไม่เลว คราวหน้ากะให้แม่นหน่อย อย่าป้ายเต็มหน้าข้า”
ไป๋เสี่ยวเฟิงยื่นมือปาดขนมที่ติดอยู่บนใบหน้าเข้าปาก เคี้ยวตุ้ย ๆ พลางเอ่ยกับจิ่วจิ่ว
จิ่วจิ่ว: …คนผู้นี้สมองมีปัญหาหรือไร?
ไป๋เสี่ยวเฟิงใช้มือปาดเศษขนมบนใบหน้าเข้าปากไปพลาง เอ่ยกับจิ่วจิ่วไปพลาง “หลานสาวตัวน้อย บอกข้าหน่อยสิ เหตุใดเจ้าจึงส่งเทียบเชิญที่ข้าให้คนส่งไปให้คืนมา? ทั้งที่ข้าเป็นคนส่งให้ เหตุใดเจ้ากลับเอาไปคืนพี่ใหญ่ของข้า?”
“พี่ใหญ่บอกว่าเจ้าฉลาดนัก แล้วเหตุใดข้าถึงดูไม่ออก? ลองรำหมัดสักชุดให้ข้าดูสิ ข้าว่าเจ้าไม่มีทางฉลาดเท่าข้าแน่”
ไป๋เสี่ยวเฟิงพูดจ้อไม่หยุดราวกับคนช่างพูด
สีหน้าของจิ่วจิ่วเปลี่ยนจาก “เจ้าเป็นใครกัน? คิดจะหลอกข้าหรือ?” ในตอนแรก กลายเป็นความอ่อนใจที่ว่า “บางทีเจ้าคนนี้อาจเป็นท่านน้าของข้าจริง ๆ”
“เหตุใดท่านถึงเปลี่ยนรูปลักษณ์ไป?” จิ่วจิ่วขัดคำพูดของไป๋เสี่ยวเฟิง ถามเรื่องที่นางใคร่รู้ที่สุด
คราวก่อนที่พบกัน ตราบใดที่เขาไม่อ้าปาก ก็ยังดูเป็นท่านลุงรูปงามหล่อเหลาอยู่แท้ ๆ
ผ่านไปเพียงไม่นาน เหตุใดจึงกลายเป็นบุรุษอัปลักษณ์มอมแมมไปได้?
นางทำใจยอมรับความแตกต่างนี้ไม่ค่อยได้
ที่สำคัญที่สุดคือ คนอื่นล้วนกล่าวว่าหลานสาวย่อมหน้าตาคล้ายท่านน้า
หากมีคนบอกว่านางหน้าตาคล้ายเจ้าสิ่งอัปลักษณ์ตรงหน้า จะทำอย่างไรเล่า?
“ข้าไม่ได้เปลี่ยน… อ๊ะ ข้าลืมถอดหน้ากาก” กล่าวจบ ไป๋เสี่ยวเฟิงก็ถอดหน้ากากออกจากใบหน้า