กลิ่นหอมนี้…
ชั่วพริบตา สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปยังโลงศพหยกขาวใบเล็กในมือจิ่วจิ่ว
จิ่วจิ่วหยิบสิ่งของในโลงศพหยกขาวออกมาต่อหน้าทุกคน
สิ่งนั้นคือโสมโลหิตต้นหนึ่ง
ทั้งต้นมีสีแดงฉาน ขนาดราวกับแขนทารก
รากฝอยทุกเส้นสมบูรณ์ครบถ้วน
“ซี้ด…”
รอบข้างพลันมีเสียงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่
ต่อมา มีคนร้องอุทานขึ้น “นั่นคือ…โสมโลหิตที่มีอายุเกิน 100 ปีหรือ?”
“ดูจากลักษณะแล้ว อย่างน้อยก็มีอายุ 500 ปี” มีคนเสริม
ทันใดนั้น เสียงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ก็ดังขึ้นอีกระลอก
ผู้คนล้วนรู้ดีว่าโสมโลหิตหาได้ยาก
โดยเฉพาะโสมโลหิตอายุเกิน 100 ปี นับเป็นของล้ำค่าที่พบเห็นได้ยากยิ่ง
ส่วนโสมโลหิตอายุเกิน 500 ปีนั้นยิ่งหายากดุจขนหงส์และเขากิเลน มีอยู่น้อยนิดยิ่งนัก
ไม่นานมานี้ หรงกั๋วกงล้มป่วยหนัก จึงส่งคนออกตามหาสมบัติล้ำค่าฟ้าดินนานาชนิดไปทั่ว
บัดนี้โสมโลหิตที่มีลักษณะงดงามถึงเพียงนี้ สามารถยืดอายุเขาได้อย่างน้อยสิบปี กลับหลุดมือไปต่อหน้าต่อตา
สีหน้าของหรงกั๋วกงจึงพลันย่ำแย่ลง
“เหิงเอ๋อร์ยังคงกตัญญูเช่นเดียวกับเมื่อครั้งยังเยาว์วัย ยามนั้นเจ้าก็เป็นเช่นนี้ มีของดีสิ่งใดล้วนคิดจะเก็บไว้ให้ท่านปู่ พริบตาเดียวเหิงเอ๋อร์ก็เติบใหญ่แล้ว ท่านปู่ปลื้มปีติยิ่งนัก!”
หรงกั๋วกงฝืนยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน หน้าด้านกล่าวความผูกพันกับอู๋ซิน
วาจาเหล่านั้นยังแฝงนัยให้อู๋ซินมอบโสมโลหิตแก่ตนด้วย
อู๋ซินเอ่ยอย่างไร้สีหน้า “ท่านกั๋วกงกล่าวล้อเล่นแล้ว อู๋ซินถูกบิดามารดาทอดทิ้งตั้งแต่เกิด เป็นอาจารย์ที่เวทนาอู๋ซิน จึงเก็บข้ากลับไปเลี้ยงดูจนเติบใหญ่”
“เหิงเอ๋อร์ เจ้ากำลังตำหนิท่านปู่อยู่หรือ?” หรงกั๋วกงกุมอกถามอู๋ซิน
อู๋ซินส่ายหน้า “อู๋ซินกับท่านกั๋วกงเป็นเพียงคนแปลกหน้า จะกล่าวโทษกันได้อย่างไร?”