เผ่ากาของพวกเราชื่นชอบของแวววาวเหล่านี้ที่สุด
ประเดี๋ยวกลับไป นางจะนำลูกตาสวยงามที่เก็บรวบรวมมาได้มอบให้ผู้อาวุโสในเผ่า พวกเขาต้องชอบแน่
“ครานี้ไปแคว้นเชียง ย่อมพบอุปสรรคและภยันตรายนานัปการ ยิ่งไปกว่านั้นอาจถึงขั้นเสียชีวิต”
“เจ้ากลัวหรือไม่?”
เซียวจิ่วเยวียนคิดจะทำให้นางตระหนักถึงความยากลำบาก แล้วล้มเลิกความคิดนี้เสีย
จิ่วจิ่วกลอกตา พึมพำเสียงเบา “ข้าจะกลัวอะไรเล่า!”
“จะออกเดินทางเมื่อใด? ยิ่งเร็วยิ่งดี ม้าศึกกับทวนของข้าเตรียมพร้อมแล้ว ออกไปแคว้นเชียงเมื่อใดก็ได้ ข้าจะยึดแคว้นกลับมาให้ท่านสักแห่ง พวกเราจงเร่งรวมใต้หล้าให้เป็นหนึ่งโดยเร็ว”
เพียงนึกถึงการรวมใต้หล้าให้เป็นหนึ่ง จิ่วจิ่วก็พลันตื่นเต้นขึ้นมา
เซียวจิ่วเยวียนมองนางอย่างจนใจและตามใจ
“เจ้านี่นะ… ช่างเถิด กลับไปเตรียมตัวให้พร้อม อีกสามวันออกเดินทาง”
“ตกลง!” จิ่วจิ่วรับคำเสียงใส ก่อนวิ่งออกไปทันที
ยามพลบค่ำ จิ่วจิ่วนั่งกินอาหารกับเซียวจิ่วเยวียน
ระหว่างกินอยู่นั้น จุยอิ่งก็เข้ามาด้วยสีหน้าเร่งร้อน
เขาก้าวเข้าไปกระซิบบางอย่างข้างหูเซียวจิ่วเยวียน
หว่างคิ้วของเซียวจิ่วเยวียนพลันฉายแววเย็นชา
“หึ เป็นไปตามที่ข้าคาดไว้จริง ๆ”
จิ่วจิ่วกลืนอาหารในปากลงไปก่อนถาม “เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
เซียวจิ่วเยวียนยื่นมือหยิบเม็ดข้าวที่ติดอยู่บนจมูกนางออก แล้วกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่ใช่เรื่องใหญ่ มีหนูอยู่สองสามตัวลอบเข้าไปในสุสานหลวง”
“หนู? สุสานหลวง?”
จิ่วจิ่วนึกบางอย่างขึ้นได้ ดวงตาพลันเบิกกว้าง “หรือว่าจะเป็นลั่วหมิงจู?”