“เจ้า... ลูกอกตัญญู! กล้าทำร้ายพวกเขา ข้าไม่มีวันละเว้นเจ้า!”
ประมุขตระกูลอู๋กุมอก ชี้หน้าตวาดอูชิง
อูชิงเล่นลูกประคำกระดูกในมือ รอยยิ้มเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “ฆ่าเสีย”
สิ้นคำ อนุคนโปรดที่สุดของประมุขตระกูลอู๋ก็ถูกหนิงหักคอ
“เสวี่ยเอ๋อร์...”
“ลูกอกตัญญูเช่นเจ้า ข้าจะฆ่าเจ้า!”
ประมุขตระกูลอู๋คำราม พลางพุ่งเข้าไปหาอูชิงหมายจะสังหาร
แต่ยังไม่ทันเข้าใกล้อูชิง ก็ถูกถีบกระเด็นเสียก่อน
“ก่อนจะฆ่าข้า ข้าขอมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้ท่านก่อน”
สิ้นคำ คนของอูชิงก็ยกกล่องผ้าไหมเข้ามา เปิดต่อหน้าประมุขตระกูลอู๋
ภายในกล่องมีศีรษะคนอยู่หนึ่งศีรษะ
“อูซาน!”
เมื่อเห็นศีรษะในกล่อง สีหน้าประมุขตระกูลอู๋ก็แปรเปลี่ยนอย่างยิ่ง
อูซานคือคมดาบที่แหลมคมที่สุดในมือประมุขตระกูลอู๋
กิจการมืดของตระกูลอู๋ ล้วนเป็นอูซานรับผิดชอบ
บัดนี้อูชิงสังหารอูซาน เท่ากับตัดแขนข้างหนึ่งของประมุขตระกูลอู๋
อีกทั้งยังเป็นคำเตือนแก่ประมุขตระกูลอู
คนของท่าน เรื่องที่ท่านทำ ข้าล้วนรู้หมด
“เจ้ากล้าฆ่าอูซานหรือ? รู้หรือไม่ว่าเขาเป็นคนของข้า!”
ประมุขตระกูลอู๋มองอูชิงราวกับอยากฉีกร่างอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ
อูชิงหัวเราะเยาะ “รู้ แล้วอย่างไร?”
“กฎของเกม ข้าเป็นผู้กำหนด”
ขณะกล่าว อูชิงก็สวมแหวนหยกซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของประมุขตระกูลอูลงบนนิ้ว
ประมุขตระกูลอู๋จ้องแหวนวงนั้นเขม็ง
“ตราประจำตำแหน่งประมุขอยู่กับเจ้าจริงๆ รีบส่งมาให้ข้า!” ประมุขตระกูลอู๋ยื่นมือไปแย่ง
แต่ยังไม่ทันเข้าใกล้อูชิง ก็ถูกขวางไว้
อูชิงสั่งคนกดประมุขตระกูลอู๋เอาไว้
จากนั้นเทของในขวดกระเบื้องใบเล็กกรอกปากประมุขตระกูลอู
“อ้วก—”
ประมุขตระกูลอู๋ยกมือขึ้นล้วงคอ หวังจะคายสิ่งที่เพิ่งกลืนลงไปออกมา